Fragment 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin Blend (12mg)

Fragment 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin Peptide Blend

Fragment 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin. Studies hebben gesuggereerd dat een maximale output van endogeen groeihormoon (GH) vanuit de hypofysevoorkwab mogelijk bereikt kan worden door een combinatie van een groeihormoon-releasing hormone (GHRH)-analoog en een agonist van de growth hormone secretagogue receptor (GHSR).[1] De combinatie van Ipamorelin met Modified GRF is één van de verschillende combinaties die onderzoekers hebben bestudeerd in een poging om maximale groeihormoonproductie te bereiken. Interessant genoeg lijken specifiekere resultaten te worden bereikt naast de toename in GH-synthese door de keuze van GHRH en GHSR die in een bepaalde studie worden geëvalueerd te verfijnen. Modified GRF, waarvan onderzoekers hebben gesuggereerd dat het een krachtig GHRH-analoog kan zijn, kan effecten hebben die verder gaan dan groeihormoonafgifte. Er wordt verondersteld dat het invloed kan hebben op darmontsteking, weefselherstel en hartfunctie naast de veronderstelde invloed op groeihormoonafgifte. Ipamorelin, geclassificeerd als een growth hormone secretagogue, lijkt interactie aan te gaan met de GHSR’s, ook bekend als ghrelinereceptoren, en kan mogelijk invloed hebben op botgroei. Activatie van ghrelinereceptoren kan de eetlust beïnvloeden, wat kan leiden tot verhoogde voedselinname en totale gewichtstoename. Afhankelijk van het gewenste resultaat van de specifieke studie, namelijk gewichtstoename of gewichtsverlies, kan deze specifieke receptoractiviteit mogelijk worden beperkt door toevoeging van lipolytische moleculen, die kunnen helpen de kans op vettoename te minimaliseren. Fragment 176-191 wordt vaak gecombineerd met Ipamorelin en andere onderzoekspeptiden. Het peptide dat bekend staat als Fragment 176-191, ook aangeduid als hGH Fragment 176-191, Frag 176-191, tyr-hGH 177-191, of AOD-9604, wordt verondersteld specifiek de vetreductieroutes van groeihormoon te targeten. Dit peptide bestaat uit een sequentie van 16 aminozuren afkomstig van het terminale deel van het groeihormoonmolecuul, door onderzoekers geïdentificeerd als het “lipolytische fragment” vanwege de potentiële vetverbrandende eigenschappen. De term ‘lipolytisch’ beschrijft het vermogen van het fragment om vetafbraak te bevorderen. Om de stabiliteit van het peptide te verbeteren, is het eerste aminozuur in de hGH Fragment 176-191-sequentie vervangen door tyrosine, wat heeft geleid tot de alternatieve benaming Fragment tyr-hGH 177-191.[2][3]

Fragment 176-191 Specificaties

Moleculaire Formule: C78H125N23O23S2

Moleculair Gewicht: 1817.1 g/mol

Sequentie: Tyr-Leu-Arg-Ile-Val-Gin-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe

Mod GRF 1-29 Specificaties

Moleculaire Formule: C152H252N44O42

Moleculair Gewicht: 3367.95 g/mol

Sequentie: H-Tyr-D-Ala-Asp-Ala-Ile-Phe-Thr-Gln-Ser-Tyr-Arg-Lys-Val-Leu-Ala-Gln-Leu-Ser-Ala-Arg-Lys-Leu-Leu-Gln-Asp-Ile-Leu-Ser-Arg-NH2

Ipamorelin Specificaties

Moleculaire Formule: C38H49N9O5

Moleculair Gewicht: 711.86 g/mol

Sequentie: Aib-His-D-2Nal-D-Phe-Lys-NH2

Fragment 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin Peptide Onderzoek

Frag 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin en Pulsatiliteit van Groeihormoon

Hoewel geen directe studies zich specifiek hebben gericht op de werking van Modified GRF 1-29, is onderzoek uitgevoerd naar peptiden met vergelijkbare structuren. Eén studie in het bijzonder onderzocht de invloed van een Modified GRF 1-29-analoog op verschillende fysiologische functies, waaronder de productie van groeihormoon en insulineachtige groeifactor 1 (IGF-1), evenals de proliferatie van huidcellen en spierweefselgroei. De bevindingen van deze studie geven aan dat het Modified GRF 1-29-analoog mogelijk invloed kan hebben op de groeihormoon-IGF-1-signaleringsroute. Voorzichtiger geformuleerd suggereren de resultaten dat dit peptide de afgifte van groeihormoon met 70% tot 107% kan verhogen over een periode van 12 uur vanuit de somatotrofe cellen in de hypofysevoorkwab. Daarnaast werd een stijging van de IGF-1-spiegels met ongeveer 28% waargenomen, wat kan wijzen op een verbeterde functionaliteit van de groeihormoon-IGF-1-as.[4] Verder onderzoek heeft ook gesuggereerd dat Ipamorelin de groeihormoonspiegels mogelijk kan verhogen tot ongeveer 80mIU/l (equivalent aan 26.6ng/ml), een aanzienlijke stijging vergeleken met de uitgangswaarden van 1.31mIU/l of 0.4ng/ml in controlegroepen, wat mogelijk neerkomt op een toename van meer dan 60 keer.[5]

Frag 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin en Lichaamssamenstelling

Onderzoekers hopen potentieel te vinden in deze peptiden om vetcelverlies te bevorderen en spiercelgroei te verhogen. Van de drie wordt Fragment 176-191 (Frag 176-191) beschouwd als drager van een lipolytisch fragment. Het lijkt in te werken op de beta-3 adrenerge receptoren (ADRB3). Dit peptide zou vetcelafbraak in vetweefsel en vetverbranding kunnen verhogen door thermogenese (warmteproductie) in skeletspieren te activeren via deze receptoren.[6] Onderzoekers hebben opgemerkt dat knock-out muizen zonder ADRB3-receptoren niet lijken te reageren op de werking van Fragment 176-191.[7] Fragment 176-191 kan mogelijk aanvullende cellulaire signaalroutes activeren die indirect het vetmetabolisme bevorderen. Dit kan onder meer inhouden dat routes worden gemoduleerd die de expressie verhogen van enzymen die cruciaal worden geacht voor lipolyse, of dat de cellulaire gevoeligheid voor lipolytische signalen wordt verhoogd via regulatie van secundaire boodschapperactiviteiten binnen de cel. Interessant genoeg merkten onderzoekers op dat Fragment 176-191 alleen gewichtsverlies leek te veroorzaken bij obese muizen en geen effect leek te hebben op magere muizen. Er werd gerapporteerd dat het leidde tot een bijna 50% vermindering van gewichtstoename bij obese muizen gedurende drie weken. Daarnaast is dit onderwerp onderzocht in klinische studies, waarbij METAOD005 een prominent voorbeeld is. Deze studie had als doel het vetreducerende potentieel van dit specifieke peptide over een periode van 12 weken te evalueren. Voorlopige bevindingen suggereren dat één van de Fragment 176-191-testgroepen mogelijk een merkbare vermindering van lichaamsgewicht heeft ervaren, geschat op ongeveer 5.7 pond. Verder werd verondersteld dat het peptide mogelijk heeft bijgedragen aan verbeterde cholesterolprofielen en verbeterde glucosetolerantie.[8]

Andere elementen van deze blend, zoals Mod GRF (1-29), zijn onderzocht in relatie tot het verbeteren van de lichaamssamenstelling door spierceltoename. De schijnbare toename in spiermassa kan te wijten zijn aan twee mechanismen die door dit peptide worden geactiveerd: spierhypertrofie (toename van de grootte van spiervezels) en spierhyperplasie (toename van het aantal spiervezels).

Er is voorgesteld dat Ipamorelin anabole activiteit kan bevorderen, mogelijk via betrokkenheid bij de synthese van groeihormoon (hGH) en Insulin-like Growth Factor 1 (IGF-1). Deze hypothese kan worden onderzocht door de invloed op de stikstofbalans te analyseren. In afzonderlijk onderzoek werd de werking van Ipamorelin op levermarkers gerelateerd aan alfa-amino-stikstoftransformatie tijdens katabole toestanden onderzocht. De studie richtte zich specifiek op het vermogen van de lever om ureum-N (CUNS) te produceren, wat mogelijk dient als maat voor de stikstofverwerkingscapaciteit van de lever. Onderzoekers onderzochten de niveaus van messenger RNA (mRNA) voor enzymen betrokken bij de ureumcyclus, evalueerden de algehele stikstofbalans en theoriseerden over de verdeling van stikstof tussen verschillende organen. Voorlopige resultaten gaven aan dat experimenten met Ipamorelin mogelijk geassocieerd waren met een reductie van ongeveer 20% in CUNS vergeleken met omstandigheden van geïnduceerd katabolisme. Daarnaast was er mogelijk sprake van een afname in de expressie van ureumcyclusenzymen en een mogelijke herstelling van de stikstofbalans.[9]

Frag 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin en Bot- en Gewrichtsfunctie

Onderzoekers suggereerden dat wanneer hGH Fragment 176-191 werd toegediend in combinatie met hyaluronzuur in een studie naar de invloed van groeihormoon op het remmen van gevolgen van artrose, het peptide mogelijk kraakbeengroei in gewrichten kon versterken. De studie suggereerde dat blootstelling aan het peptide in diermodellen van artrose de gewrichtskraakbeenstructuur leek te verbeteren.[10] Deze studies rapporteerden ook dat de schijnbare verbetering sterker was wanneer het peptide werd gecombineerd met hyaluronzuur. Kwon et al. concludeerden dat “AOD9604 [blootstelling] met gebruik van ultrasone begeleiding kraakbeenregeneratie verbeterde, en gecombineerde AOD9604 en HA … effectiever waren dan HA of AOD9604 … alleen in het collageenase-geïnduceerde knie-artrose konijnenmodel.”

Daarnaast zijn peptiden zoals Modified GRF 1-29 en Ipamorelin voorgesteld om botfunctie te verbeteren door activatie van botcellen via GH-gemedieerde routes. De werking van deze peptiden binnen het organisme kan leiden tot verhoogde activiteit, proliferatie en differentiatie van botvormende cellen. Het kan ook leiden tot een toename van de botmineraaldichtheid (BMD) of botmineraalinhoud (BMC). Er is gesuggereerd dat Ipamorelin mogelijk de botmineraaldichtheid kan verhogen. Deze hypothese draait om de mogelijkheid dat Ipamorelin osteoblasten — de cellen verantwoordelijk voor botvorming — kan activeren via mechanismen gemedieerd door groeihormoon (hGH), wat mogelijk resulteert in verhoogde proliferatie, celgroei en differentiatie. In een specifieke studie werden muizen blootgesteld aan Ipamorelin of een controleverbinding. De effecten van Ipamorelin op botmineraaldichtheid werden nauwkeurig gemonitord met behulp van real-time dual X-ray absorptiometry (DEXA) op belangrijke anatomische locaties zoals het femur en de L6-wervel. Na de studieperiode werd verdere analyse van het femur uitgevoerd met mid-diafysaire perifere kwantitatieve computertomografie (pQCT)-scans. Initiële resultaten suggereerden dat het peptide mogelijk had bijgedragen aan een toename van lichaamsmassa en mogelijk tot hogere botmineraalinhoud (BMC) in tibia en wervels, zoals aangegeven door DEXA-metingen, vergeleken met de controlegroep. Daarnaast suggereerden pQCT-gegevens dat de waargenomen toename in corticale BMC mogelijk kon worden toegeschreven aan een vergroting van het dwarsdoorsnede-oppervlak van de botten. De corticale volumetrische botmineraaldichtheid (BMD) — die de dichtheid van BMC per oppervlakte-eenheid weerspiegelt — leek echter constant te blijven. Daardoor is het plausibel te concluderen dat er een volumetoename was van zowel het femur als de L6-wervel, aangezien de BMC naar verluidt toenam terwijl de volumetrische BMD stabiel bleef.[11]

Frag 176-191 & Mod GRF 1-29 & Ipamorelin en Cellulaire Veroudering

Een blend van groeihormoonstimulerende peptiden, waartoe deze drie behoren, kan mogelijk de natuurlijke stijging van groeihormoonspiegels stimuleren. Een toename van groeihormoonspiegels wordt geassocieerd met verbeterde celproliferatie door telomeerverkorting en een vermindering van celdood door afname van processen zoals oxidatieve stress.[12]

Disclaimer: De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumonderzoek en/of in-vitro testen. Elke vorm van lichamelijke toediening is wettelijk verboden. Alle aankopen zijn uitsluitend beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie gedeeld in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Referenties

Sinha DK, Balasubramanian A, Tatem AJ, Rivera-Mirabal J, Yu J, Kovac J, Pastuszak AW, Lipshultz LI. Beyond the androgen receptor: the role of growth hormone secretagogues in the modern management of body composition in hypogonadal males. Transl Androl Urol. 2020 Mar;9(Suppl 2):S149-S159. doi: 10.21037/tau.2019.11.30. PMID: 32257855; PMCID: PMC7108996.

Cox HD, Smeal SJ, Hughes CM, Cox JE, Eichner D. Detection and in vitro metabolism of AOD9604. Drug Test Anal. 2015 Jan;7(1):31-8. doi: 10.1002/dta.1715. Epub 2014 Sep 10. PMID: 25208511.

Heffernan, Mark, et al. “The Effects of Human GH and Its Lipolytic Fragment (AOD9604) on Lipid Metabolism Following Chronic Treatment in Obese Mice andβ 3-AR Knock-Out Mice.” Endocrinology 142.12 (2001): 5182-5189.

Khorram, O., Laughlin, G. A., & Yen, S. S. (1997). Endocrine and metabolic effects of long-term administration of [Nle27]growth hormone-releasing hormone-(1-29)-NH2 in age-advanced men and women. The Journal of clinical endocrinology and metabolism, 82(5), 1472–1479. target=”_blank” rel=”noopener”https://doi.org/10.1210/jcem.82.5.3943

Gobburu, J.V.S., Agersø, H., Jusko, W.J. et al. Pharmacokinetic-Pharmacodynamic Modeling of Ipamorelin, a Growth Hormone Releasing Peptide, in Human Volunteers. Pharm Res 16, 1412–1416 (1999).

Ferrer-Lorente R, Cabot C, Fernández-López JA, Alemany M. Combined effects of oleoyl-estrone and a beta3-adrenergic agonist (CL316,243) on lipid stores of diet-induced overweight male Wistar rats. Life Sci. 2005 Sep 2;77(16):2051-8. doi: 10.1016/j.lfs.2005.04.008. PMID: 15935402.

Heffernan M, Summers RJ, Thorburn A, Ogru E, Gianello R, Jiang WJ, Ng FM. The effects of human GH and its lipolytic fragment (AOD9604) on lipid metabolism following chronic treatment in obese mice and beta(3)-AR knock-out mice. Endocrinology. 2001 Dec;142(12):5182-9. doi: 10.1210/endo.142.12.8522. PMID: 11713213.

Valentino, M A et al. “Central and peripheral molecular targets for antiobesity pharmacotherapy.” Clinical pharmacology and therapeutics vol. 87,6 (2010): 652-62. doi:10.1038/clpt.2010.57

Aagaard, N. K., Grøfte, T., Greisen, J., Malmlöf, K., Johansen, P. B., Grønbaek, H., Ørskov, H., Tygstrup, N., & Vilstrup, H. (2009). Growth hormone and growth hormone secretagogue effects on nitrogen balance and urea synthesis in steroid treated rats. Growth hormone & IGF research: official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 19(5), 426–431. https://doi.org/10.1016/j.ghir.2009.01.001

Kwon DR, Park GY. Effect of Intra-articular Injection of AOD9604 with or without Hyaluronic Acid in Rabbit Osteoarthritis Model. Ann Clin Lab Sci. 2015 Summer;45(4):426-32. PMID: 26275694.

Svensson, J., Lall, S., Dickson, S. L., Bengtsson, B. A., Rømer, J., Ahnfelt-Rønne, I., Ohlsson, C., & Jansson, J. O. (2000). The GH secretagogues ipamorelin and GH-releasing peptide-6 increase bone mineral content in adult female rats. The Journal of endocrinology, 165(3), 569–577. https://doi.org/10.1677/joe.0.1650569

Waters MJ, Brooks AJ. Growth hormone and cell growth. Endocr Dev. 2012;23:86-95. doi: 10.1159/000341761. Epub 2012 Nov 23. PMID: 23182823.

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Menselijk of dierlijk gebruik en/of consumptie is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer details.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een gepassioneerd onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.