Fragment 176-191 Peptide

Fragment 176-191 peptide (Frag 176-191) is een kort segment van groeihormoon (hGH) en wordt soms aangeduid als het “lipolytische fragment.” Deze naam ontstond uit vroege dierstudies waarin werd gesuggereerd dat Fragment 176-191 mogelijk het vetcelmetabolisme kan verhogen bij genetisch gemodificeerde obese muizen.

Wetenschappers beschouwen suppletie met groeihormoon (hGH) doorgaans als een factor die het koolhydraatmetabolisme onderdrukt, de gevoeligheid voor insuline verandert, de groei van lange botten stimuleert en de niveaus van insulin-like growth factor-1 (IGF-1) verhoogt. Uit uitgebreide dierstudies blijkt dat dit synthetische fragment mogelijk de lipolytische werking van hGH nabootst zonder veel van de andere effecten van groeihormoon.[1]

Specificaties

Moleculaire formule: C78H125N23O23S2

Moleculair gewicht: 1817,1 g/mol

Sequentie: Tyr-Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe

Andere benamingen: Frag 176-191

Fragment 176-191 Onderzoek

Fragment 176-191 Structuur

Fragment 176-191 is het verkorte C-terminale fragment van hGH en bestaat uit een sequentie van 16 aminozuren. Onderzoekers die het peptide synthetiseerden, stellen dat de structuur overeenkomt met de laatste 16 aminozuren van het hGH-molecuul. Daarom wordt gespeculeerd dat het peptide fungeert als het “lipolytische fragment” van hGH.

De term “lipolytisch” verwijst naar eigenschappen die mogelijk de afbraak van lipiden of vetten ondersteunen.

Om de stabiliteit van het peptide te verbeteren, werd het eerste aminozuur in de sequentie vervangen door tyrosine. Hierdoor staat het gewijzigde peptide soms ook bekend als Fragment tyr-hGH 177-191 of AOD9604.

De toevoeging van tyrosine aan het N-terminale uiteinde zou de stabiliteit van het peptide kunnen verhogen. Daarnaast suggereren voorlopige gegevens dat er een natuurlijke disulfidebrug aanwezig is tussen twee cysteïne-aminozuren in zowel het oorspronkelijke hGH als Fragment 176-191. Deze disulfidebrug zou een rol kunnen spelen in het behoud van de structurele integriteit van het molecuul, waardoor het mogelijk beter bestand is tegen afbraak door maagzuur en spijsverteringsenzymen.[2]

Fragment 176-191 en Kraakbeen

Experimenteel onderzoek suggereert dat Fragment 176-191 mogelijk een rol speelt bij kraakbeenregeneratie.[3]

Om het mogelijke effect van dit peptide op knieartrose te onderzoeken, gebruikten wetenschappers een model waarbij kraakbeenbeschadiging werd opgewekt door type II collagenase in het kniegewricht te injecteren. Dit enzym breekt de extracellulaire matrix van kraakbeen af en bootst daarmee veranderingen na die bij artrose worden gezien.

Na het veroorzaken van kraakbeenschade werden de modellen gedurende 4–7 weken verdeeld over vier groepen:

1. Controlegroep behandeld met fysiologisch zout
2. Groep behandeld met hyaluronzuur
3. Groep behandeld met Fragment 176-191
4. Groep behandeld met een combinatie van Fragment 176-191 en hyaluronzuur

Om de effecten van deze behandelingen te evalueren, werden de ernst van kraakbeenschade en de mate van kreupelheid onderzocht met morfologische en histopathologische methoden.

De onderzoekers rapporteerden dat de scores voor kraakbeenschade aanzienlijk hoger waren in de controlegroep dan in de behandelde groepen. Daarnaast vertoonde de combinatiegroep (Fragment 176-191 + hyaluronzuur) de beste resultaten en de kortste periode van kreupelheid.

Deze bevindingen suggereren dat zowel hyaluronzuur als Fragment 176-191 mogelijk beter presteren dan fysiologisch zout bij het ondersteunen van kraakbeenregeneratie. Mogelijk vullen beide stoffen elkaar aan, waarbij hyaluronzuur vochtretentie en smering ondersteunt, terwijl Fragment 176-191 betrokken kan zijn bij herstelprocessen van weefsel.

Fragment 176-191 en Hypoglykemie

Het C-terminale gedeelte van hGH wordt in diermodellen in verband gebracht met hypoglykemische effecten (verlaging van de bloedsuikerspiegel).[4]

Onderzoek naar meerdere fragmenten van het C-terminale deel van hGH suggereerde dat Fragment 176-191 mogelijk een effectieve synthetische afgeleide kan zijn voor onderzoek naar glucoseregulatie.

Het potentiële hypoglykemische effect lijkt samen te hangen met verhoogde expressie van insuline in het bloedplasma.

Fragment 176-191 en Vetcellen

De potentiële vetafbrekende werking van Fragment 176-191 komt voort uit onderzoek dat suggereert dat het peptide de productie van beta-3-adrenerge receptoren (β3-AR of ADRB3) kan verhogen.[5]

Onderzoekers stelden dat Fragment 176-191 mogelijk in staat is om verlaagde niveaus van β3-AR-RNA in obese muizen te verhogen tot niveaus vergelijkbaar met die van slanke muizen.

Een verhoogde dichtheid van beta-3-adrenerge receptoren op vetcellen zou deze cellen gevoeliger kunnen maken voor lipolytische signalen. Hoewel Fragment 176-191 zich mogelijk niet direct aan ADRB3 bindt, zou het verhoogde aantal receptoren de vetafbraak kunnen versterken die normaal wordt geïnitieerd door catecholamines zoals adrenaline.

Daarnaast kan het peptide mogelijk andere intracellulaire signaalroutes beïnvloeden die indirect bijdragen aan vetmetabolisme. Hierbij kan gedacht worden aan:

• verhoogde productie van lipolytische enzymen
• verbeterde gevoeligheid voor vetafbrekende signalen
• regulatie van secundaire boodschappers binnen de cel

Lipolyse verwijst naar het proces waarbij vetten in adipocyten worden afgebroken door specifieke enzymen.

Onderzoek bij genetisch gemodificeerde muizen zonder ADRB3 suggereerde dat deze dieren resistent waren tegen de effecten van hGH en Fragment 176-191.

In één experimentele studie leidde blootstelling aan Fragment 176-191 tot een gewichtsreductie van tot wel 50% bij obese muizen binnen drie weken. Opvallend genoeg werd deze gewichtsafname uitsluitend waargenomen bij obese muizen en niet bij slanke muizen.

Dit suggereert dat aanvullende mechanismen betrokken kunnen zijn bij energiehomeostase, waardoor vetreserves bij slanke dieren behouden blijven ondanks activatie van ADRB3-gerelateerde routes.

Fragment 176-191 en Vetmassa

In klinisch onderzoek, waaronder de METAOD005-studie, werd onderzocht of Fragment 176-191 de totale vetmassa kan verminderen.

Voorlopige resultaten suggereerden dat proefpersonen in één van de behandelgroepen gemiddeld ongeveer 5,7 pond aan vetmassa verloren gedurende een onderzoeksperiode van 12 weken.[6]

Daarnaast zijn er aanwijzingen dat het peptide mogelijk positieve effecten heeft op lipid- en glucosemetabolisme. Verdere studies zijn echter noodzakelijk om deze bevindingen uitgebreider te bevestigen.

Disclaimer

De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumonderzoek en/of in-vitrotesten. Iedere vorm van lichamelijke toediening is wettelijk verboden. Alle aankopen zijn uitsluitend bedoeld voor bevoegde onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoek/laboratoriumgebruik. Menselijk of dierlijk gebruik en/of consumptie is strikt verboden volgens de wetgeving in Nederland. Alleen gekwalificeerde en bevoegde professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer informatie.

Referenties

1. Habibullah MM, Mohan S, Syed NK, et al. Human Growth Hormone Fragment 176-191 Peptide Enhances the Toxicity of Doxorubicin-Loaded Chitosan Nanoparticles Against MCF-7 Breast Cancer Cells. Drug Des Devel Ther. 2022.
2. Moré MI, Kenley D. Safety and metabolism of AOD9604, a novel nutraceutical ingredient for improved metabolic health. Journal of Endocrinology and Metabolism. 2014.
3. Kwon DR, Park GY. Effect of Intra-articular Injection of AOD9604 with or without Hyaluronic Acid in Rabbit Osteoarthritis Model. Ann Clin Lab Sci. 2015.
4. Ng FM, Bornstein J. Hyperglycemic action of synthetic C-terminal fragments of human growth hormone. Am J Physiol. 1978.
5. Heffernan M, Summers RJ, Thorburn A, et al. The effects of human GH and its lipolytic fragment (AOD9604) on lipid metabolism following chronic treatment in obese mice and beta(3)-AR knock-out mice. Endocrinology. 2001.
6. Stier H, Vos E, Kenley D. Safety and Tolerability of the Hexadecapeptide AOD9604 in Humans. Journal of Endocrinology and Metabolism. 2013.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn medische opleiding aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een actief onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman werkte als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.