Tesamorelin & Ipamorelin Peptide Blend

De Tesamorelin & Ipamorelin peptideblend is een mengsel van peptideverbindingen dat is onderzocht vanwege de mogelijke interactie met bepaalde receptoren in de cellen van de hypofyse. Deze receptoren omvatten de growth-hormone secretagogue (GHS)-receptoren en growth hormone-releasing hormone (GHRH)-receptoren, die geassocieerd worden met de afgifte van groeihormoon (hGH).

Tesamorelin, een synthetisch peptide, wordt door onderzoekers beschouwd als een analoog van growth hormone-releasing hormone via binding aan GHRH-receptoren.[1] Tesamorelin bestaat uit een aminozuurketen met 44 aminozuren, inclusief een specifieke sequentie vergelijkbaar met GHRH. Daarnaast is Tesamorelin aangepast om de weerstand tegen enzymatische afbraak mogelijk te ondersteunen. Zo is bijvoorbeeld het C-uiteinde van het synthetisch ontwikkelde Tesamorelin aangepast met een trans-3-hexeenzuurgroep. Deze aanpassing, bekend als een omega-aminozuurmodificatie, kan helpen om de weerstand van het peptide tegen enzymatische afbraak te verbeteren.

Tesamorelin heeft ook een acetylgroep (CH₃CO-) bevestigd aan het N-uiteinde, wat mogelijk de stabiliteit en bioactiviteit van het peptide kan verbeteren. Hierdoor staat het peptide ook bekend als N-(trans-3-hexenoyl)-[Tyr1]hGRF(1–44)NH2-acetaat.[2] Door interactie met GHRH-receptoren in de hypofyse en hypothalamus kan Tesamorelin mogelijk de afgifte van hGH uit hypofysecellen stimuleren.

Evenzo is Ipamorelin ook een synthetisch peptide dat interacteert met hypofysecellen en mogelijk de synthese en afgifte van hGH stimuleert. Het voorgestelde werkingsmechanisme omvat interactie met GHS-receptoren, ook bekend als ghrelinereceptoren, die zich bevinden in de hypofyse en hypothalamus.[3] Door deze receptoren te activeren kan Ipamorelin de werking van ghreline op de hypofyse nabootsen, wat mogelijk leidt tot de afgifte van groeihormoon uit hypofysecellen.

Specificaties

Tesamorelin Moleculaire Formule: C221H366N72O67S

Ipamorelin Moleculaire Formule: C38H49N9O5

Tesamorelin Moleculair Gewicht: 5136 g/mol

Ipamorelin Moleculair Gewicht: 711.868 g/mol

Tesamorelin Sequentie: YADAIFTNSYRKVLGQLSARKLLQDIMSRQQGESNQERGARARL

Ipamorelin Sequentie: Aib-His-D-2Nal-D-Phe-Lys

Tesamorelin & Ipamorelin Peptide Blend Onderzoek

Tesamorelin & Ipamorelin en de Hypofyse

Zoals gesuggereerd kan Tesamorelin mogelijk interactie aangaan met de hypofyse door binding aan de GHRH-receptoren, wat een reeks moleculaire gebeurtenissen kan initiëren.[4] Onderzoekers suggereren dat wanneer Tesamorelin zich bindt aan de GHRH-receptor, het structurele veranderingen in de receptor kan veroorzaken, waardoor intracellulaire signaalroutes worden geactiveerd.[5] De onderzoekers merken op dat het bindingsproces “wordt gevolgd door een grote conformationele verandering waarbij een sterke knik in TM6 ontstaat om het intracellulaire oppervlak te openen voor koppeling met G-eiwitten.” Een mogelijke route lijkt de schijnbare stimulatie van de productie van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP) binnen hypofysecellen te omvatten. Dit kan mogelijk worden bereikt door activering van het enzym adenylaatcyclase, dat ATP kan omzetten in cAMP. Onderzoekers veronderstellen dat verhoogde cAMP-niveaus proteïnekinase A (PKA) kunnen activeren, wat wordt beschouwd als een belangrijk intracellulair signaalmolecuul. PKA kan mogelijk verschillende doelwiteiwitten fosforyleren en zo cellulaire reacties initiëren. Deze voorgestelde activering van de GHRH-receptor door Tesamorelin en de daaropvolgende cAMP-PKA-signaalcascade kunnen de synthese en secretie van groeihormoon (hGH) uit somatotrofen in de hypofyse stimuleren. Onderzoek geeft aan dat het peptide mogelijk een stijging van 69% in de totale groeihormoonspiegels kan veroorzaken, gemeten via de area under the curve (AUC), die de totale hormoonconcentratie over tijd kwantificeert. Daarnaast lijkt er een mogelijke stijging van 55% te zijn in het gemiddelde pulsgebied van groeihormoon, wat de hoeveelheid hormoon weerspiegelt die tijdens elke puls wordt vrijgegeven. De gegevens suggereren echter dat het peptide de frequentie van deze groeihormoonpulsen of de maximale groeihormoonniveaus tijdens elke puls niet significant lijkt te beïnvloeden.[6]

Aan de andere kant lijkt Ipamorelin selectiviteit te vertonen voor de GHS-receptor zonder ogenschijnlijk significante interactie met andere receptoren of invloed op de afgifte van andere mediatoren, zoals adrenocorticotroop hormoon (ACTH) en cortisol.[7] Door mogelijk te binden aan de GHS-receptoren lijkt Ipamorelin verschillende intracellulaire signaalroutes te activeren.[8] Een mogelijke route lijkt de activering van fosfolipase C (PLC) te omvatten, wat kan leiden tot de afgifte van inositoltrifosfaat (IP3) en diacylglycerol (DAG). IP3 kan mogelijk de afgifte van calciumionen (Ca2+) uit intracellulaire opslagplaatsen stimuleren, terwijl DAG mogelijk proteïnekinase C (PKC) activeert. De verhoging van intracellulaire calciumspiegels en mogelijke PKC-activering kunnen resulteren in exocytose van groeihormoonbevattende blaasjes uit hypofysecellen. Op basis van experimenten zou het peptide de secretie van groeihormoon kunnen ondersteunen tot niveaus van 80 mIU/l, wat meer dan 60 keer hoger lijkt te zijn dan de niveaus die werden geregistreerd na blootstelling aan placebo.[9]

Tesamorelin & Ipamorelin Blend en Vetcellen

Onderzoeken naar Tesamorelin wijzen op een mogelijke vermindering van ongeveer 25% in visceraal vet bij modellen die lipodystrofie simuleren. Lipodystrofie verwijst naar een abnormale verdeling en opslag van vetcellen, wat vaak leidt tot viscerale obesitas. Viscerale obesitas wordt gedefinieerd als de overmatige ophoping van vet rond en binnen inwendige organen. Dit is voorlopig in verband gebracht met verschillende metabole gevolgen. Hieronder vallen insulineresistentie, verhoogde niveaus van low-density lipoprotein (LDL)-cholesterol en hyperurikemie, een overmatige ophoping van urinezuur. Daarom wordt verondersteld dat Tesamorelin dergelijke metabole gevolgen mogelijk kan verbeteren door de productie van groeihormoon te verhogen en zo de vetverbrandende werking ervan te versterken, met een bijzondere affiniteit voor visceraal vet.[10]

Daarentegen suggereren studies naar Ipamorelin dat het bescheiden toenames in niet-viscerale vetophoping kan veroorzaken, ondanks de vergelijkbare groeihormoonverhogende werking. Dit wordt toegeschreven aan de invloed op verhoogde eetlust en calorie-inname. Ipamorelin interageert met ghrelinereceptoren, die worden beschouwd als cruciaal voor de regulatie van honger. Deze interactie kan leiden tot een verhoogde gewichtstoename. Eén studie meldde dat blootstelling aan Ipamorelin geassocieerd werd met een gewichtstoename van 15% bij onderzochte onderzoeksmodellen gedurende het onderzoek. Daarnaast suggereren voorlopige bevindingen dat Ipamorelin mogelijk de serumleptinespiegels verhoogt. Leptine is een hormoon dat betrokken is bij de regulatie van energiebalans en eetlust, wat zou kunnen impliceren dat verhoogde voedselinname kan bijdragen aan de waargenomen gewichtstoename bij aan het peptide blootgestelde modellen, wat vervolgens mogelijk de leptinespiegels verhoogt en de eetlust onderdrukt.[11]

Tesamorelin & Ipamorelin Blend en het Musculoskeletale Systeem

Eén studie analyseerde de invloed van Tesamorelin op de kwaliteit van spierweefsel.[12] De onderzoekers gebruikten computertomografie (CT)-scans om spierdichtheid en spieroppervlak te meten vóór en na introductie van Tesamorelin of een controleverbinding. De studie suggereerde dat Tesamorelin mogelijk geassocieerd is met verbeteringen in spierdichtheid en spieroppervlak. Het potentieel van Tesamorelin lijkt vooral merkbaar te zijn in bepaalde spiergroepen, zoals de rectus abdominis, psoas major en paraspinale spieren. Deze verbeteringen werden weerspiegeld door verhoogde spierdichtheid en spieroppervlak of een verlaagd vetcelgehalte in deze spiergroepen. De veranderingen waren statistisch significant in vergelijking met de placebogroep. Hoewel Tesamorelin geacht wordt te werken via andere moleculen zoals insulin-like growth factor-1 (IGF-1), werd geen significante correlatie waargenomen tussen veranderingen in IGF-1-niveaus en veranderingen in spierdichtheid of spieroppervlak. Vervolgonderzoeken naar Ipamorelin suggereren dat deze verbinding mogelijk kan bijdragen aan het herstellen van de stikstofbalans en het verminderen van overmatig stikstofverlies in de levers van ratten die aan katabole stress zijn blootgesteld. Deze studies richtten zich voornamelijk op het vermogen van de lever om ureum-N (ureumstikstof) te synthetiseren, een mogelijke indicator voor hoe de lever stikstof metaboliseert. Het onderzoek beoordeelde systematisch de concentraties van messenger RNA (mRNA), die essentieel worden geacht voor de synthese van enzymen die actief zijn in de ureumcyclus in de lever. Het onderzoek strekte zich ook uit tot het bestuderen van het algemene stikstofbeheer binnen het organisme, met hypothesen over hoe stikstof over verschillende lichaamsweefsels verdeeld kan worden. Voorlopige bevindingen suggereren dat Ipamorelin mogelijk kan leiden tot een vermindering van ongeveer 20% in de synthese van ureum-N in vergelijking met situaties waarin katabolisme kunstmatig wordt opgewekt. Er werd ook een mogelijke afname waargenomen in de activiteit van enzymen die de ureumcyclus ondersteunen. Dit kan wijzen op een voorlopige herbalancering van stikstof en een speculatieve aanpassing of verbetering van stikstofconcentraties in verschillende weefsels. Deze observaties worden voorlopig gekoppeld aan de veronderstelde rol van Ipamorelin bij het beïnvloeden van de productie van hGH en, in het verlengde daarvan, IGF-1.[13]

Tesamorelin & Ipamorelin Blend en Botmineraaldichtheid

Voorlopige studies met experimentele modellen suggereren dat Ipamorelin mogelijk effecten vertoont die lijken op die van Tesamorelin op skeletspieren en botten. Deze bevindingen zijn echter nog niet volledig bevestigd.[14] Meer specifiek leek Ipamorelin interactie aan te gaan met en mogelijk de niveaus van insulin-like growth factor-I (IGF-I) te verhogen. Deze effecten leken geassocieerd te zijn met een toename van spiervezelgrootte, spiermassa en een verbetering van de kracht van skeletspieren in deze muizenstudie. Opvallend was dat Ipamorelin ook een positieve werking op bot leek te vertonen, mogelijk door botvorming te stimuleren en een toename van botmassa te bevorderen. De studie observeerde verder een schijnbare toename in botmineraalinhoud, mogelijk geassocieerd met Ipamorelin. Het gunstige potentieel van Ipamorelin op botweefsel is ook gesuggereerd door andere op muizen gebaseerde studies.[15,16] Eén van de studies onderzocht het potentieel van Ipamorelin op botmineraalinhoud (BMC). De wetenschappers suggereerden dat er mogelijk een gecorreleerde toename was in lichaamsgewicht en BMC van de dieren, gemeten via dual X-ray absorptiometry (DXA). Wanneer echter werd gecorrigeerd voor de toename in lichaamsgewicht, leek de verhouding tussen BMC en lichaamsgewicht onveranderd te blijven. Een in vitro-analyse suggereerde bovendien dat de toename in corticale BMC mogelijk het gevolg was van een vergroting van het botoppervlak. Tegelijkertijd zou de volumetrische BMD mogelijk onveranderd blijven. De wetenschappers merkten op dat “de resultaten van in vitro-metingen met behulp van pQCT en het principe van Archimedes, naast bepalingen van asgewicht, aantonen dat de toename in corticale en totale BMC het gevolg was van verhoogde botgroei met grotere botafmetingen, terwijl de volumetrische BMD onveranderd bleef.”

Tesamorelin & Ipamorelin Blend en Spijsvertering

Onderzoek veronderstelt dat Ipamorelin de ghrelinereceptor kan activeren, waarvan wordt aangenomen dat deze zowel eetlust als spijsverteringsprocessen beïnvloedt. Daarom onderzocht een onderzoeksteam de mogelijke effecten van Ipamorelin op verschillende maagfuncties, met speciale aandacht voor het mogelijke vermogen om de snelheid van maaglediging te versnellen in vergelijking met een controleverbinding. De onderzoekers gebruikten modellen met experimenteel vertraagde maaglediging. Deze vertraging werd vaker waargenomen in de controlegroep. Daarentegen gaven de gegevens aan dat Ipamorelin mogelijk een snellere maaglediging kan bevorderen in vergelijking met de controle. Dit leidde tot de hypothese dat Ipamorelin mogelijk de efficiëntie van dit spijsverteringsproces kan verbeteren. Verder onderzoek richtte zich op het begrijpen van hoe Ipamorelin het contractiele gedrag van gladde maagspieren beïnvloedt, die cruciaal worden geacht voor de mechanische vertering in de maag. Dit aspect van de studie richtte zich op spierreacties op acetylcholine, een neurotransmitter die betrokken is bij spiercontractie, en elektrische veldstimulatie, een methode die wordt gebruikt om zenuwimpulsen na te bootsen die spiercontractie veroorzaken. Voorlopige bevindingen suggereerden dat ingrepen in de darmen deze spierreacties aanzienlijk konden verzwakken. Deze verzwakkende werking leek echter minder uitgesproken wanneer Ipamorelin samen met ghreline werd toegediend, wat wijst op de mogelijkheid dat Ipamorelin niet alleen de contractiliteit van maagspieren kan ondersteunen, maar ook negatieve effecten veroorzaakt door bepaalde interventies kan tegengaan.[17]

Disclaimer: De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumonderzoek en/of in-vitrotesten. Elke vorm van lichamelijke toediening is wettelijk strikt verboden. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Referenties

Clinical Review Report: Tesamorelin (Egrifta) [Internet]. Ottawa (ON): Canadian Agency for Drugs and Technologies in Health; 2016 Aug. 1, Introduction. Beschikbaar via: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK539137/

Ferdinandi, E. S., Brazeau, P., High, K., Procter, B., Fennell, S., & Dubreuil, P. (2007). Non-clinical pharmacology and safety evaluation of TH9507, a human growth hormone-releasing factor analogue. Basic & clinical pharmacology & toxicology, 100(1), 49–58. https://doi.org/10.1111/j.1742-7843.2007.00008.x

Johansen, P. B., Nowak, J., Skjaerbaek, C., Flyvbjerg, A., Andreassen, T. T., Wilken, M., & Orskov, H. (1999). Ipamorelin, a new growth-hormone-releasing peptide, induces longitudinal bone growth in rats. Growth hormone & IGF research : official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 9(2), 106–113. https://doi.org/10.1054/ghir.1999.9998

Spooner, L. M., & Olin, J. L. (2012). Tesamorelin: a growth hormone-releasing factor analogue for HIV-associated lipodystrophy. The Annals of pharmacotherapy, 46(2), 240–247. https://doi.org/10.1345/aph.1Q629

Zhou, F., Zhang, H., Cong, Z., Zhao, L. H., Zhou, Q., Mao, C., Cheng, X., Shen, D. D., Cai, X., Ma, C., Wang, Y., Dai, A., Zhou, Y., Sun, W., Zhao, F., Zhao, S., Jiang, H., Jiang, Y., Yang, D., Eric Xu, H., … Wang, M. W. (2020). Structural basis for activation of the growth hormone-releasing hormone receptor. Nature communications, 11(1), 5205. https://doi.org/10.1038/s41467-020-18945-0

Stanley TL, Chen CY, Branch KL, Makimura H, Grinspoon SK. Effects of a growth hormone-releasing hormone analog on endogenous GH pulsatility and insulin sensitivity in healthy men. J Clin Endocrinol Metab. 2011 Jan;96(1):150-8. doi: 10.1210/jc.2010-1587. Epub 2010 Oct 13. PMID: 20943777; PMCID: PMC3038486. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3038486/

Raun, K., Hansen, B. S., Johansen, N. L., Thøgersen, H., Madsen, K., Ankersen, M., & Andersen, P. H. (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European journal of endocrinology, 139(5), 552–561. https://doi.org/10.1530/eje.0.1390552

Jiménez-Reina, L., Cañete, R., de la Torre, M. J., & Bernal, G. (2002). Influence of chronic treatment with the growth hormone secretagogue Ipamorelin, in young female rats: somatotroph response in vitro. Histology and histopathology, 17(3), 707–714. https://doi.org/10.14670/HH-17.707

Gobburu, J. V., Agersø, H., Jusko, W. J., & Ynddal, L. (1999). Pharmacokinetic-pharmacodynamic modeling of ipamorelin, a growth hormone releasing peptide, in human volunteers. Pharmaceutical research, 16(9), 1412–1416. https://doi.org/10.1023/a:1018955126402

Sivakumar T, Mechanic O, Fehmie DA, Paul B. Growth hormone axis treatments for HIV-associated lipodystrophy: a systematic review of placebo-controlled trials. HIV Med. 2011 Sep;12(8):453-62. doi: 10.1111/j.1468-1293.2010.00906.x. Epub 2011 Jan 25. PMID: 21265979.

Lall, S., Tung, L. Y., Ohlsson, C., Jansson, J. O., & Dickson, S. L. (2001). Growth hormone (GH)-independent stimulation of adiposity by GH secretagogues. Biochemical and biophysical research communications, 280(1), 132–138. https://doi.org/10.1006/bbrc.2000.4065

Adrian, S., Scherzinger, A., Sanyal, A., Lake, J. E., Falutz, J., Dubé, M. P., Stanley, T., Grinspoon, S., Mamputu, J. C., Marsolais, C., Brown, T. T., & Erlandson, K. M. (2019). The Growth Hormone Releasing Hormone Analogue, Tesamorelin, Decreases Muscle Fat and Increases Muscle Area in Adults with HIV. The Journal of frailty & aging, 8(3), 154–159. https://doi.org/10.14283/jfa.2018.45

Andersen, N. B., Malmlöf, K., Johansen, P. B., Andreassen, T. T., Ørtoft, G., & Oxlund, H. (2001). The growth hormone secretagogue ipamorelin counteracts glucocorticoid-induced decrease in bone formation of adult rats. Growth hormone & IGF research : official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 11(5), 266–272. https://doi.org/10.1054/ghir.2001.0239

Aagaard, N. K., Grøfte, T., Greisen, J., Malmlöf, K., Johansen, P. B., Grønbaek, H., Ørskov, H., Tygstrup, N., & Vilstrup, H. (2009). Growth hormone and growth hormone secretagogue effects on nitrogen balance and urea synthesis in steroid treated rats. Growth hormone & IGF research: official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 19(5), 426–431. https://doi.org/10.1016/j.ghir.2009.01.001

Johansen, P. B., Nowak, J., Skjaerbaek, C., Flyvbjerg, A., Andreassen, T. T., Wilken, M., & Orskov, H. (1999). Ipamorelin, a new growth-hormone-releasing peptide, induces longitudinal bone growth in rats. Growth hormone & IGF research : official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 9(2), 106–113. https://doi.org/10.1054/ghir.1999.9998

Svensson, J., Lall, S., Dickson, S. L., Bengtsson, B. A., Rømer, J., Ahnfelt-Rønne, I., Ohlsson, C., & Jansson, J. O. (2000). The GH secretagogues ipamorelin and GH-releasing peptide-6 increase bone mineral content in adult female rats. The Journal of endocrinology, 165(3), 569–577. https://doi.org/10.1677/joe.0.1650569

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Menselijk of dierlijk gebruik en/of consumptie is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer details.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een gepassioneerd onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.