Vilon Peptide

Vilon (of Lyslglutaminezuur) is een peptide met een schijnbaar immunomodulerend en anti-aging bioregulerend potentieel. Het is een kort peptide dat slechts uit twee aminozuren bestaat. Wetenschappelijk onderzoek suggereert dat het mogelijk kan bijdragen aan de regulatie van het vaatstelsel en hemostase kan ondersteunen. De functies ervan kunnen uitgebreider zijn, waarbij studies wijzen op een mogelijke invloed bij het verminderen van de prevalentie en groei van spontane tumoren. Onderzoekers zoals Dr. Vladimir Anisimov geloven dat het peptide mogelijk breder toegepast zal worden in hedendaags onderzoek binnen de context van geroprotectie.

Specificaties

Sequentieformule: H-Lys-Glu-OH

Moleculaire formule: C11N21N3O5

Moleculair gewicht: 257.30 g/mol

Synoniemen: Lysylglutamaat, normophthal, Lyslglutaminezuur

Vilon Onderzoek

Vilon Peptide en Kankercellen

Volgens onderzoeksbevindingen in muriene modellen kan Vilon mogelijk de prevalentie van kankercellen verminderen. Studies melden dat blootstelling aan het peptide mogelijk de prevalentie van tumoren heeft verminderd en de groei ervan bij muizen heeft geremd, wat suggereert dat Vilon verdere bestudering verdient binnen de context van chemotherapeutisch onderzoek, zoals hieronder beschreven.[1]

Wetenschappelijke studies rapporteerden negatieve resultaten wanneer Vilon werd gecombineerd met een op platina gebaseerd chemotherapeutisch middel. Het antikankerpotentieel van Vilon en de mogelijke rol ervan binnen chemotherapieonderzoek worden nog steeds onderzocht, en studies zijn nog niet doorslaggevend. De wetenschappers verklaarden dat “Vilon apoptosis stimuleerde bij zowel jonge als oude ratten, maar het remmende effect van cyclofosfaan werd opgeheven in aanwezigheid van vilon in het kweekmedium.”[2]

Verder onderzoek onderzocht de mogelijke impact van Vilon ten opzichte van een placebo op de dynamiek van urineblaaskankercellen in muriene modellen die werden blootgesteld aan N-butyl-N-(4-hydroxybutyl)nitrosamine (BBNA). Deze verbinding kan mogelijk de vorming van blaaskankercellen veroorzaken.[3] Eerste resultaten wijzen erop dat Vilon mogelijk de ontwikkeling van kankercellen vermindert, waarbij 56% van de aan Vilon blootgestelde muriene modellen kankercelontwikkeling vertoonde vergeleken met 75,5% in de controlegroep. Deze bevindingen impliceren dat Vilon mogelijk de evolutie van kankercellen moduleert in aanwezigheid van BBNA. De studie observeerde ook mogelijke veranderingen in de blaasmucosa van de aan Vilon blootgestelde muriene modellen, waaronder een verminderde frequentie en ernst van vroege kankerachtige en pre-kankerachtige veranderingen. Opvallend was dat er minder gevallen van hyperplasie waren — een abnormale toename van het aantal cellen — en een tragere snelheid van maligne transformatie, wat suggereert dat Vilon mogelijk de overgang van normale naar kwaadaardige cellen kan vertragen of beïnvloeden. Verder was het gemiddelde aantal tumoren per met Vilon behandelde muis lager (1,5) vergeleken met de controlegroep (2,6), en vertoonden de tumorcellen een minder agressief groeipatroon. Deze observaties impliceren dat Vilon mogelijk interfereert met de kankerbevorderende mechanismen van BBNA. De gegevens suggereren dus dat Vilon mogelijk als immunomodulator werkt en mogelijk de initiatie en progressie van kanker in dit model remt.

Vilon Peptide en Immuniteit

Studies naar Vilon-expressie suggereren dat het mogelijk een krachtige regulator van chromatinestructuur is.[4] Studies rapporteerden dat blootstelling aan Vilon mogelijk leidt tot activering van chromatine-ontrolling, vrijgave van onderdrukte genen en activering van synthetische processen via heractivering van ribosomale genen in het uitgerolde chromatine. Het lijkt geen structurele chromatinedecondensatie te veroorzaken.

Het onderzoek dat leidde tot de ontwikkeling van deze hypothesen suggereert verder dat Vilon mogelijk de heractivering van gesilenceerde DNA-genen induceert. Chromatine presenteert zich doorgaans als heterochromatine en euchromatine. Genen in het heterochromatinegedeelte van DNA worden beschouwd als ontoegankelijk voor eiwitproductie. De condensatie van chromatine kan optreden door cellulaire veroudering en senescentie en verklaart mogelijk waarom cellen en weefsels na verloop van tijd functionaliteit verliezen. Het mogelijke vermogen van Vilon om, in symbiose met andere peptidebioregulatoren, specifieke genen te reactiveren door heterochromatine uit te rollen, kan de immuunfunctie bij oudere diermodellen verbeteren.[5] De onderzoekers rapporteerden dat “peptidebioregulatoren Epitalon, Livagen en Vilon mogelijk activatie (deheterochromatinisatie) van chromatine in lymfocyten van oudere onderzoeksmodellen veroorzaken.”

Verder kan Interleukine-2 essentieel zijn in de coördinatie van immuunreacties op microbiële infecties, omdat het mogelijk de prevalentie van auto-immuunreacties remt. De activering van interleukine-2-signalering is één van de voorgestelde werkingen van het Vilon-peptide in de milt. Vilon kan het immuunsysteem mogelijk terugbrengen naar een effectievere toestand en mogelijk lymfocyten en splenocyten activeren — waardoor de natuurlijke preventie tegen auto-immuunreacties wordt versterkt.

Volgens onderzoek kan Vilon de proliferatie van CD5 T-cellen in de thymus versterken. CD5 is een krachtige immunohistochemische marker voor T-helpercellen en cytotoxische CD8 T-cellen die zich op het oppervlak van bepaalde immuuncellen bevinden en mogelijk een belangrijke rol spelen in de groei en differentiatie van T-cellen binnen de thymus.[6] De onderzoekers observeerden een schijnbare stijging van 78% in CD5-expressie in thymuscellen afkomstig van muriene modellen, en een stijging van 45% in cellen afkomstig uit embryonale thymus, vergeleken met de basiswaarden in de controlespecimens. Het onderzoek suggereert dat Vilon mogelijk invloed heeft op differentiatieprocessen in thymuscellen. Dit kan voorlopers van T-cellen sturen richting differentiatie naar CD4+ T-helpercellen. Deze CD4+ T-helpercellen worden beschouwd als cruciale elementen van het adaptieve immuunsysteem, die de reacties van andere immuuncellen ondersteunen en coördineren. Daarom wordt verondersteld dat de werking van Vilon mogelijk invloed heeft op het immuunsysteem en de prevalentie van auto-immuunreacties voorkomt. Vilon lijkt uitsluitend het immuunsysteem te reactiveren via genen die zijn gesilenceerd door chromatineveranderingen. Het lijkt geen genen te activeren die normaal gesproken stil zouden blijven in de cellen die het beïnvloedt.

Vilon Peptide en de Nieren, het Hart

De impact van Vilon op de vasculatuur is niet uitgebreid onderzocht, maar sommige onderzoeksgegevens suggereren dat het mogelijk activiteit vertoont binnen deze organen. Onderzoek in muriene modellen stelt dat Vilon mogelijk meer dan 36 genexpressies in het hart verandert. In combinatie met Epitalon zou dit aantal zijn gestegen tot 144 genen. Deze resultaten wijzen erop dat Vilon mogelijk invloed heeft op genexpressietrends in het cardiovasculaire systeem en de hemodynamische functie verbetert. Onderzoek suggereert dat Vilon mogelijk concentraties van TGF-beta 1 in de nieren en sterk gevasculariseerde organen vermindert, waardoor microvaten doorlaatbaar blijven.[7] Het uiteindelijke resultaat kan een verhoogde hemostase tijdens nierfalen zijn, wat suggereert dat Vilon mogelijk invloed heeft op het vaatstelsel. Onderzoek in onderzoeksmodellen van diabetes rapporteert dat Vilon (Lyslglutaminezuur) mogelijk de coagulatie versterkt door de anticoagulante niveaus van antitrombine III en Proteïne C te verhogen, terwijl het tegelijkertijd fibrinolyse stimuleert. Het gevolg hiervan kan een vermindering van bloedstolsels zijn in stollingsgevoelige omstandigheden.[8]

Vilon Peptide en Cellulaire Veroudering

Blootstelling aan het Vilon-peptide lijkt de contractiekracht en het uithoudingsvermogen van spierweefsel te vergroten, terwijl het mogelijk de prevalentie van kankercellen vermindert. In muriene modellen werden deze twee schijnbare functies van het peptide verondersteld de levensduur van spiercellen te verlengen. Volgens onderzoek heeft blootstelling aan Vilon in vroege ontwikkelingsstadia mogelijk de levensduur van de onderzochte diermodellen verlengd. De hypothese stelt dat introductie van Vilon in latere stadia bestaande cellen mogelijk uit senescentie kan halen, maar hetzelfde niet doet voor cellen die reeds via apoptose zijn verwijderd. In dezelfde zin kan vroege blootstelling aan Vilon bij muriene modellen mogelijk een mate van bescherming hebben verhoogd, met verminderde modificatie. Daardoor kunnen veel cellen gedurende langere perioden stabiel en levensvatbaar blijven, met behoud van beperkte stamcellijnen.[9] Een andere studie onderzocht het potentieel van Vilon op weefselexplantaten van muriene modellen in verschillende levensfasen — neonataal, juveniel en volwassen.[10] De studie speculeert dat Vilon mogelijk helpt bij het behouden van de weefselstructuur en mogelijk de regeneratieve capaciteiten en algemene functie van de cellen verhoogt. Opvallend is dat de impact sterker lijkt in weefsels van oudere muizen, wat suggereert dat Vilon cruciaal kan zijn voor onderzoek naar cellulaire veroudering en regeneratie. Dit opent de mogelijkheid dat Vilon leeftijdsgerelateerde cellulaire functies in oudere weefsels mogelijk aanpast of stabiliseert. Verder onderzoek heeft het vermogen van Vilon onderzocht om de versnelde veroudering in de thymus en milt van muriene modellen, veroorzaakt door lage niveaus van ioniserende straling, te verminderen.[11] Voorlopige resultaten suggereren voorzichtig dat Vilon mogelijk gedeeltelijk de verouderingseffecten van straling tegengaat. Dit positioneert Vilon als een waardevolle verbinding voor verder onderzoek gericht op het beheersen van door straling veroorzaakte cellulaire veroudering in belangrijke immuunorganen zoals de thymus. De bevindingen benadrukken het belang van Vilon bij het behouden van orgaanfunctionaliteit onder radiatieve stress en wijzen op strategieën voor het aanpakken van door straling geïnduceerde cellulaire achteruitgang.

De anti-aging hypothese van Vilon is veelzijdig — en strekt zich uit tot gastro-intestinale (GI) functies, waar het mogelijk de enzymactiviteit in de GI-tractus van oudere muriene modellen ondersteunt. Het kan ook de barrièrefuncties van cellen verbeteren — waardoor de prevalentie van leaky gut afneemt en de weerstand tegen ziekten toeneemt. Vilon kan de opname van voedingsstoffen verbeteren door de absorptie van glucose en glycine te verhogen, waardoor de algemene celfunctie verbetert en de levensduur wordt verlengd. Volgens onderzoek van Dr. Vladimir N. Anisimov zijn twee klieren, de thymus en de pijnappelklier, vitale regulatoren van cellulaire veroudering.[12] Het is belangrijk op te merken dat Vilon wordt geclassificeerd als een thymisch peptide en lijkt in te werken op lymfocyten en andere cellen die in de thymus worden geproduceerd.

Disclaimer

De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicals zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumexperimenten en/of in-vitrotesten. Enige vorm van lichamelijke toediening is strikt verboden volgens de wet. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Referenties

Khavinson VKh, Anisimov VN. A synthetic dipeptide vilon (L-Lys-L-Glu) inhibits growth of spontaneous tumors and increases life span of mice. Dokl Biol Sci. 2000 May-Jun;372:261-3. PMID: 10944717.

Barykina OP, Iuzhakov VV, Chalisova NI, Kvetnoĭ IM, Konovalov SS. Sochetannoe vliianie vilona i tsiklofosfana na transplanty opukholeĭ i éksplantaty limfoidnoĭ tkani mysheĭ i krys raznogo vozrasta [Combined effect of vilon and cyclophosphane on tumor transplants and lymphoid tissue explants in mice and rats of various age]. Adv Gerontol. 2003;12:128-31. Russian. PMID: 14743610.

Pliss GB, Mel’nikov AS, Malinin VV, Khavinson VK. Inhibitory effect of peptide vilon on the development of induced rat urinary bladder tumors in rats. Bull Exp Biol Med. 2001 Jun;131(6):558-60. doi: 10.1023/a:1012354603132. PMID: 11586406.

Lezhava T, Khavison V, Monaselidze J, Jokhadze T, Dvalishvili N, Bablishvili N, Barbakadze S. Bioregulator Vilon-induced reactivation of chromatin in cultured lymphocytes from old people. Biogerontology. 2004;5(2):73-9. doi: 10.1023/B:BGEN.0000025070.90330.7f. PMID: 15105581.

Lezhava T, Monaselidze J, Kadotani T, Dvalishvili N, Buadze T. Anti-aging peptide bioregulators induce reactivation of chromatin. Georgian Med News. 2006 Apr;(133):111-5. PMID: 16705247.

Sevostianova NN, Linkova NS, Polyakova VO, Chervyakova NA, Kostylev AV, Durnova AO, Kvetnoy IM, Abdulragimov RI, Khavinson VH. Immunomodulating effects of Vilon and its analogue in the culture of human and animal thymus cells. Bull Exp Biol Med. 2013 Feb;154(4):562-5.

Gavrisheva NA, Malinin VV, Ses TP, Kozlov KL, Panchenko AV, Titkov AY. Effect of peptide Vilon on the content of transforming growth factor-beta and permeability of microvessels during experimental chronic renal failure. Bull Exp Biol Med. 2005 Jan;139(1):24-6. doi: 10.1007/s10517-005-0202-9. PMID: 16142267.

Kuznik BI, Isakova NV, Kliuchereva NN, Maleeva NV, Pinelis IS. [Effect of vilon on the immunity status and coagulation hemostasis in patients of different age with diabetes mellitus]. Adv Gerontol. 2007;20(2):106-15. Russian. PMID: 18306698

Anisimov VN, Loktionov AS, Khavinson VK, Morozov VG. Effect of low-molecular-weight factors of thymus and pineal gland on life span and spontaneous tumour development in female mice of different age. Mech Ageing Dev. 1989 Sep;49(3):245-57. doi: 10.1016/0047-6374(89)90075-4. PMID: 2682058.

Kniaz’kin IV, Iuzhakov VV, Chalisova NI, Grigor’ev EI. Funktsional’naia morfologiia organotipicheskoĭ kul’tury selezenkoi krys razlichnogo vozrasta pri deĭstvii vilona [Functional morphology of organotypic culture of spleens from rats of various ages exposed to vilon]. Adv Gerontol. 2002;9:110-5. Russian. PMID: 12096432.

Kniaz’kin IV, Poliakova VO. Deĭstvie vilona na timus i selezenku v radiatsionnoĭ modeli prezhdevremennogo stareniia [The effect of vilon on the thymus and spleen in a radiation model of premature aging]. Adv Gerontol. 2002;9:105-9. Russian. PMID: 12096431.

Anisimov VN, Khavinson VKh. [The use of peptide bioregulators for cancer prevention: results of 35 years of research experience and perspectives]. Vopr Onkol. 2009;55(3):291-304. Russian. PMID: 19670728.

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Gebruik en/of consumptie door mensen of dieren is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie gevonden op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer details.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een fervent onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.