Livagen Peptide

Livagen is een korte peptidebioregulator, vergelijkbaar qua structuur met Epitalon. Het is een tetrapeptide opgebouwd uit de aminozuren Lys-Glu-Asp-Ala (KEDA) en wordt geclassificeerd onder de peptiden van Khavinson. Als bioregulator kan het peptide mogelijk interageren met genetisch materiaal in verschillende cellen en daardoor diverse cellulaire genen uitpakken en “ontgrendelen”. De effecten van Livagen lijken direct zichtbaar te zijn op lymfocyten (cellen van het immuunsysteem), de lever en het gastro-intestinale stelsel (GIT). De directe functies kunnen breed zijn, zoals blijkt uit onderzoeksstudies naar DNA- en genexpressiepatronen. Het potentieel van het Livagen-peptide om genen in het GIT en immuunsysteem te activeren kan wijzen op mogelijke leeftijdsremmende eigenschappen op cellulair niveau.

Specificaties

Sequentieformule: Lys-Glu-Asp-Ala

Moleculaire Formule: C18H31N5O9

Moleculair Gewicht: 461.5g/mol

Synoniemen: SCHEMBL5967826

Livagen Onderzoek

Livagen Peptide en Chromatine

Bij eukaryoten bevat de celkern het DNA, en chromatine is een groep DNA en eiwitten die condenseren om chromosomen te vormen.[1] Simpel gezegd leggen onderzoekers uit dat “Chromatine het geheel is van genomisch DNA en een groot aantal eiwitten.” Dit organisatiemodel van DNA wordt beschouwd als essentieel voor het verpakken van genetisch materiaal voor celdeling en replicatie, zodat het in cellen past en genexpressie op macroniveau kan reguleren. Livagen kan bepaalde cellulaire activiteiten in lymfocyten beïnvloeden, witte bloedcellen die cruciaal zijn voor het immuunsysteem. Specifiek kan het de functie beïnvloeden van nucleolaire organiserende regio’s (NOR’s), segmenten van DNA binnen chromosomen die essentieel worden geacht voor de synthese van ribosomaal RNA en de vorming van de nucleolus binnen de celkern. Sommige studies suggereren dat Livagen de activiteit van NOR’s kan veranderen en mogelijk de frequentie beïnvloedt waarmee acrocentrische chromosomen associëren in lymfocyten. Acrocentrische chromosomen worden gekenmerkt doordat het centromeer zich dicht bij één uiteinde bevindt, wat resulteert in één zeer korte arm en één lange arm. De associaties tussen deze chromosomen kunnen een rol spelen in genetische regulatie en algemene cellulaire functie. Dergelijke veranderingen kunnen voortkomen uit de decondensatie van heterochromatine, een sterk verpakte vorm van chromatine, en mogelijk leiden tot activatie van eerder gesilenceerde genen, wat de cellulaire functie zou kunnen verbeteren.

Livagen Peptide en Immuuncellen

Onderzoeksstudies suggereren dat Livagen mogelijk verschillende genen in lymfocyten activeert door chromatine uit te pakken.[2] Hierdoor kunnen stille genen geactiveerd worden, wat indirect ribosomale genen kan activeren die betrokken zijn bij eiwitproductie en verhoogde celactiviteit.[3] Volgens dit onderzoek lijkt Livagen vier potentiële en afzonderlijke effecten op lymfocyten te hebben via mogelijke verandering van genexpressie, decondensatieactiviteit, activatie van ribosomale genen en het uitpakken van chromatine. Wetenschappers geloven dat langdurige blootstelling aan Livagen bij oudere diermodellen ervoor kan zorgen dat lymfocyten zich vergelijkbaar gedragen met die van jongere tegenhangers.

Lymfocyten, waaronder zowel T- als B-cellen vallen, worden beschouwd als essentiële cellen van het immuunsysteem. Wetenschappers beschouwen B-cellen als de primaire producenten van antilichamen tegen vreemde en invasieve celstructuren. T-cellen lijken cytokinen te produceren en kankercellen of geïnfecteerde cellen te vernietigen. Het veronderstelde vermogen van Livagen om deze immunologisch belangrijke cellen te vernieuwen kan de levensduur van functionele cellen verlengen.

Livagen Peptide en Celveroudering

Sommige effecten van celveroudering kunnen voortkomen uit veranderingen in de organisatie van DNA, waaronder het type genen dat wordt uitgedrukt en toegankelijk is. Onderzoek van professor Teimuraz Lezhava meldt bijvoorbeeld dat de mate van chromosomale afwijkingen met de tijd kan toenemen.[4] Condensatie van chromatine en verminderde herstelprocessen zijn voorbeelden van dergelijke chromosomale afwijkingen. Volgens zijn onderzoek kunnen Livagen en enkele andere bioregulatorpeptiden mogelijk de decondensatie van DNA verbeteren en daardoor leiden tot een verlenging van de levensvatbaarheid van cellen onder experimentele omstandigheden.[5]

Livagen Peptide en Hartcellen

Livagen wordt verondersteld indirect met verschillende weefsels te interageren dankzij zijn effect op genexpressie in immuuncellen, wat op zijn beurt ontsteking reguleert in uiteenlopende modellen. Een voorbeeld hiervan zijn modellen met hartcellen, aangezien hun functie nauw gereguleerd wordt door inflammatoire en immuuncellen. Onderzoek in modellen van hypertrofische cardiomyopathie (HCM) suggereert dat ontregeling van de chromatinestructuur in lymfocyten pathogenetisch kan zijn bij HCM en de langetermijnuitkomsten kan beïnvloeden.[6]

Door mogelijk invloed uit te oefenen op chromatinestructuur en genexpressie zou Livagen met hartcellen kunnen interageren op manieren die hun functionaliteit ondersteunen. Onderzoekers merken op “dat Livagen (gekenmerkt door een modificerende invloed op chromatine) afzonderlijk en in combinatie met kobaltionen [normalisatie lijkt te bevorderen] van veranderde genomische indicatoren van atherosclerose.” Het experiment suggereert verder dat het vrijmaken van genen door gedecondenseerd chromatine in lymfocyten de langetermijngevolgen van hartziekten kan verminderen.[7] Onderzoekers veronderstellen dat het Livagen-peptide het potentieel heeft om een dergelijke vermindering te veroorzaken, hoewel onderzoek nog gaande is. Verandering van genexpressie in lymfocyten wijst op een afname van ontsteking en littekenvorming in modellen van HCM.

Livagen en het Gastro-intestinale Systeem (GIT)

Vroeg onderzoek suggereert dat geactiveerde deltacellen mogelijk de mucosale wand van het gastro-intestinale stelsel (GIT) beschermen. In lijn hiermee lijkt het Livagen-peptide de signaaloverdracht van de nervus vagus naar het GIT te versterken en mogelijk de niveaus van prostaglandinen en stikstofmonoxide in de mucosa te veranderen.[8] Daarnaast kan gastroprotectie worden opgewekt, wat een mogelijke onderzoeksroute voor Livagen creëert bij chronische aandoeningen die diarree, inflammatoire darmziekten en algemene verstoring van het GIT veroorzaken.

Livagen en Pijnsignalisatie

Enkefaline is een natuurlijk endogeen peptide met een gerapporteerde invloed op pijnperceptie. Het lijkt te binden aan delta- en mu-opioïdreceptoren. Geactiveerde mu-receptoren kunnen binden aan verbindingen zoals morfine om pijnperceptie en bloeddruk te verlagen. Geactiveerde delta-receptoren kunnen een vermindering van pijnsignalen naar de hersenen veroorzaken en mogelijk ademhalingsdepressie verklaren die soms gepaard gaat met blootstelling aan opiaten. Onderzoeksstudies suggereren dat Livagen mogelijk functioneert door de werking van enkefaline te remmen, enzymen in het bloed te inhiberen en zo verhoogde niveaus van natuurlijke pijnstillers te veroorzaken.[9] Om dit te beoordelen onderzochten onderzoekers gelabelde enkefalinemoleculen (3H-Leu-enkefaline) en maten zij de snelheid waarmee deze werden afgebroken met en zonder introductie van Livagen. Het peptide vertraagde de afbraak van het gelabelde enkefalinemolecuul aanzienlijk. Verder onderzoek suggereerde dat het mogelijk alleen de enkefalineniveaus beïnvloedt door hun afbraak te remmen en niet direct bindt aan of invloed heeft op opioïdreceptoren in de hersenen.

Livagen en Antioxidantsystemen in Levercellen

Livagen is ook onderzocht op mogelijke antioxiderende eigenschappen in in vitro-modellen van leverpathologie. In experimenten die leverfibrose en hepatitis simuleerden, vertoonde Livagen ogenschijnlijk effectiviteit door de antioxidantstatus te normaliseren.[10] Er wordt verondersteld dat dit peptide de leverfunctie kan herstellen tijdens omstandigheden van hepatische stress. Livagen oefent mogelijk hepatoprotectieve en immunoprotectieve effecten uit, wat bijzonder relevant kan zijn in de context van cellulaire veroudering, waarbij oxidatieve stress een bijdragende factor is. Deze bevindingen suggereren dat Livagen oxidatieve schade in levercellen tijdens pathologische toestanden mogelijk kan beperken.

Disclaimer: De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumexperimenten en/of in-vitrotesten. Iedere vorm van lichamelijke toediening is strikt verboden volgens de wet. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie gedeeld in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Referenties

van Steensel B. (2011). Chromatin: constructing the big picture. The EMBO journal, 30(10), 1885–1895. https://doi.org/10.1038/emboj.2011.135

Khavinson, V. K.h, Lezhava, T. A., Monaselidze, J. G., Dzhokhadze, T. A., Dvalishvili, N. A., Bablishvili, N. K., & Ryadnova, I. Y. (2002). Effects of Livagen peptide on chromatin activation in lymphocytes from old people. Bulletin of experimental biology and medicine, 134(4), 389–392. https://doi.org/10.1023/a:1021924702103

Lezhava, T., Monaselidze, J., Kadotani, T., Dvalishvili, N., & Buadze, T. (2006). Anti-aging peptide bioregulators induce reactivation of chromatin. Georgian medical news, (133), 111–115.

Lezhava T. A. (2001). Funktsional’nye osobennosti khromosom cheloveka i starenie [Human chromosome functional characteristics and aging]. Advances in gerontology = Uspekhi gerontologii, 8, 34–43.

Khavinson, V. K.h, Lezhava, T. A., Monaselidze, J. R., Jokhadze, T. A., Dvalishvili, N. A., Bablishvili, N. K., & Trofimova, S. V. (2003). Peptide Epitalon activates chromatin at the old age. Neuro endocrinology letters, 24(5), 329–333.

Dzhokhadze, T. A., Buadze, T. Z.h, Gaiozishvili, M. N., Kakauridze, N. G., & Lezhava, T. A. (2014). Georgian medical news, (236), 82–86.

Lezhava, T., & Jokhadze, T. (2007). Activation of pericentromeric and telomeric heterochromatin in cultured lymphocytes from old individuals. Annals of the New York Academy of Sciences, 1100, 387–399. https://doi.org/10.1196/annals.1395.043

Gyires, K., & Rónai, A. Z. (2001). Supraspinal delta- and mu-opioid receptors mediate gastric mucosal protection in the rat. The Journal of pharmacology and experimental therapeutics, 297(3), 1010–1015.

Kost, N. V., Sokolov, O. I.u, Gabaeva, M. V., Zolotarev, I.uA., Malinin, V. V., & Khavinson, V. K.h (2003). Vliianie novykh peptidnykh bioreguliatorov livagena i épitalona na énkefalindegradiruiushchie fermenty syvorotki krovi cheloveka [Effect of new peptide bioregulators livagena and epitalon on enkephalin-degrading enzymes in human serum]. Izvestiia Akademii nauk. Seriia biologicheskaia, (4), 427–429.

Kuznik BI, Khasanova NB, Ryzhak GA, Mezsheriakova IE, Khavinson VK. [The influence of polypeptide liver complex and tetrapeptide KEDA on organism physiological function in norm and age-related pathology.]. Adv Gerontol. 2020;33(1):159-164. Russian. PMID: 32362099.

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 Nederlandse tijd.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Gebruik en/of consumptie door mensen of dieren is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer informatie.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een gepassioneerd onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.