Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin Peptide Blend

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin peptideblend is een combinatie van peptiden die mogelijk interactie aangaan met receptoren in de hypofyse. Deze blend kan hypofysecellen activeren die verantwoordelijk zijn voor de productie van groeihormoon (hGH).

Tesamorelin is een synthetisch peptide dat lijkt te functioneren als een analoog van growth hormone-releasing hormone (GHRH).[1] Het kan mogelijk interactie aangaan met specifieke receptoren in de hypofyse en de hypothalamus, bekend als GHRH-receptoren. De activatie van deze receptoren lijkt een afgifte van groeihormoon vanuit hypofysecellen te veroorzaken.

Mod GRF (Modified Growth Hormone-Releasing Factor), ook bekend als CJC-1295 zonder DAC (Drug Affinity Complex), is een synthetisch peptide-analoog van het endogene growth hormone-releasing hormone (GHRH).[2] Het is een tetrasubstitueerde versie van de kortste GHRH-sequentie. Het peptide kan mogelijk GHRH-receptoren activeren – GRF (1-29). Het lijkt zich te binden aan GHRH-receptoren in hypofysecellen die geassocieerd worden met de afgifte van hGH.

Ipamorelin is een ander synthetisch peptide dat mogelijk interactie aangaat met hypofysecellen, hoewel het dit lijkt te doen via activatie van een andere receptor genaamd de growth hormone secretagogue (GHS)-receptor.[3] Deze receptoren, ook wel ghrelinereceptoren genoemd, bevinden zich ogenschijnlijk in de hypofyse en hypothalamus. Door deze receptoren in de hersenen van een organisme te activeren, kan Ipamorelin mogelijk de synthese van HGH door hypofysecellen stimuleren.

Tesamorelin Specificaties

Moleculaire Formule: C221H366N72O67S

Moleculair Gewicht: 5136 g/mol

Sequentie: trans-hexenoyl-acid-Tyr-Ala-Asp-Ala-Ile-Phe-Thr-AsnSer-Tyr-Arg-Lys-Val-Leu-Gly-Gln-Leu-Ser-Ala-Arg-Lys-Leu-LeuGln-Asp-Ile-Met-Ser-Arg-GlnGln-Gly-Glu-Ser-Asn-Gln-Glu-Arg-Gly-Ala-Arg-Ala-Arg-Leu

CJC-1295 (Mod GRF 1-29) Specificaties

Moleculaire Formule: C152H252N44O42

Moleculair Gewicht: 3367.954 g/mol

Sequentie: YDADAIFTQSYRKVLAQLSARKL LQDILSR-NH2

Ipamorelin Specificaties

Moleculaire Formule: C38H49N9O5

Moleculair Gewicht: 711.868 g/mol

Sequentie: Aib-His-D-2Nal-D-Phe-Lys

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin Onderzoek

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Structurele Modificaties

De Tesamorelin & Mod GRF & Ipamorelin blend lijkt voornamelijk te werken via de GHRH-receptoren in het centrale zenuwstelsel, met name de hypofysecellen (somatotrofen) die zich in het voorste deel van de klier bevinden. Meer specifiek lijken Tesamorelin & Mod GRF de twee belangrijkste activatoren van deze receptoren te zijn.

Tesamorelin lijkt affiniteit te hebben voor de GHRH-receptoren vanwege zijn keten bestaande uit 44 aminozuren, waaronder de specifieke sequentie van GHRH, die eveneens uit 44 aminozuren bestaat. Tesamorelin heeft echter ook een acetylgroep (CH₃CO-) bevestigd aan de N-terminus, wat mogelijk de stabiliteit en waargenomen activiteit van het peptide verbetert. Bovendien is de C-terminus van Tesamorelin gemodificeerd met een trans-3-hexeenzuurgroep. Deze modificatie, bekend als een omega-aminozuurmodificatie, kan helpen om de weerstand van het peptide tegen enzymatische afbraak te verbeteren.

Aan de andere kant heeft Mod GRF affiniteit voor de GHRH-receptor vanwege de schijnbare gelijkenis met het kortste functionele deel van GHRH – GHF (1-29). Toch is het gemodificeerd op vier posities – positie twee, acht, vijftien en zevenentwintig. Op positie twee is het aminozuur alanine (Ala) vervangen door een gemodificeerd aminozuur genaamd D-alanine (D-Ala). Deze vervanging kan mogelijk de weerstand van het peptide tegen enzymatische afbraak verhogen en de stabiliteit verbeteren. Verder is het aminozuur asparagine (Asn) op positie acht vervangen door een gemodificeerd aminozuur genaamd lysine (Lys).

Deze vervanging kan de bindingsaffiniteit van het peptide voor de GHRH-receptor verbeteren. Op positie vijftien is het aminozuur histidine (His) vervangen door een gemodificeerd aminozuur genaamd D-fenylalanine (D-Phe). Deze vervanging kan de weerstand van het peptide tegen enzymatische afbraak verbeteren en de stabiliteit verhogen. Tot slot is het aminozuur cysteïne (Cys) op positie zevenentwintig vervangen door een gemodificeerd aminozuur genaamd N-methylglycine (Sar). Deze vervanging kan de halfwaardetijd van het peptide verlengen door het te beschermen tegen enzymatische splitsing en afbraak.

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Activatie van de GHRH-Receptor

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) kunnen mogelijk interactie aangaan met de GHRH-receptoren via complexe moleculaire mechanismen, die daaropvolgende activatie van signaalroutes omvatten.[4] Er wordt gesuggereerd dat Tesamorelin & Mod GRF na binding aan de GHRH-receptor conformationele veranderingen in de receptorstructuur kunnen induceren, wat mogelijk intracellulaire signaalroutes activeert.[5]

Er wordt gespeculeerd dat Tesamorelin & Mod GRF de productie van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP) binnen doelcellen kunnen stimuleren. Dit kan mogelijk worden bereikt door activatie van adenylcyclase, dat ATP kan omzetten in cAMP. Onderzoekers geloven dat verhoogde cAMP-niveaus proteïnekinase A (PKA) kunnen activeren, wat een belangrijk intracellulair signaalmolecuul lijkt te zijn. Het kan mogelijk verschillende doeleiwitten fosforyleren en zo downstream cellulaire reacties initiëren.

De potentiële activatie van de GHRH-receptor door Tesamorelin & Mod GRF en de mogelijke cAMP-PKA-signaalcascade kunnen de synthese en secretie van hGH uit somatotrofen in de hypofyse stimuleren. Het hGH dat vrijkomt uit hypofysecellen kan ook de synthese van insulin-like growth factor-1 (IGF-1) beïnvloeden.[6] Wetenschappers die met testmodellen werken merken ook op dat IGF-1 mogelijk een “GH-onafhankelijk groeistimulerend effect heeft, dat met betrekking tot kraakbeencellen mogelijk wordt geoptimaliseerd door de synergetische werking met GH.” IGF-1 wordt beschouwd als de belangrijkste mediator van de anabole werking van GH.

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Activatie van de GHS-Receptor

De Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin peptideblend kan ook potentieel hebben om interactie aan te gaan met de GHS-receptoren, met name via het voorgestelde werkingsmechanisme van Ipamorelin. Onderzoekers suggereren dat Ipamorelin selectiviteit vertoont door de GHS-receptor te targeten zonder significante kruisreactiviteit met andere receptoren.[7] De wetenschappers merkten ook op: “Zeer verrassend leek Ipamorelin geen ACTH of cortisol vrij te geven in niveaus die significant verschilden van die waargenomen na GHRH-stimulatie.”

Deze schijnbare selectiviteit kan Ipamorelin mogelijk in staat stellen om de afgifte van groeihormoon door hypofysecellen te stimuleren zonder noodzakelijkerwijs de afgifte van cortisol of adrenocorticotroop hormoon (ACTH) te triggeren. Cortisol en ACTH zijn hormonen die mogelijk betrokken zijn bij de stressrespons en doorgaans worden geassocieerd met verschillende metabolische en immuunfuncties.

In vitro-onderzoeken van testmodellen suggereren dat Ipamorelin, door interactie met de GHS-receptoren, kan werken op somatotrofe cellen in de voorste hypofyse, wat verschillende intracellulaire signaalroutes kan activeren.[8] Een dergelijke potentiële route omvat activatie van fosfolipase C (PLC), waarvan onderzoekers suggereren dat dit kan leiden tot de afgifte van inositoltrifosfaat (IP3) en diacylglycerol (DAG). IP3 kan de afgifte van calciumionen (Ca2+) uit intracellulaire opslagplaatsen triggeren, terwijl DAG proteïnekinase C (PKC) kan activeren. De potentiële verhoging van intracellulaire calciumspiegels en PKC-activatie kan leiden tot de schijnbare exocytose van groeihormoonbevattende vesikels uit hypofysecellen.

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Synthese van Groeihormoon

Onderzoek suggereert dat alle drie de peptiden mogelijk de afgifte van een aanzienlijke hoeveelheid groeihormoon uit de voorste hypofysecellen kunnen stimuleren. In gecontroleerde onderzoeksomgevingen werd blootstelling aan Tesamorelin geassocieerd met een stijging van 69% in totale groeihormoonniveaus. Onderzoekers gaven aan dat dit werd beoordeeld met behulp van de area under the curve (AUC)-methode, die hormoonconcentratie over tijd meet.

Er zijn ook gegevens die het peptide koppelen aan een mogelijke stijging van 55% in het gemiddelde pulsgebied van groeihormoon, wat de hoeveelheid aangeeft die per puls wordt vrijgegeven. De gegevens geven echter aan dat dit peptide mogelijk geen significante invloed heeft op de frequentie van groeihormoonpulsen of de piekniveaus die tijdens elke puls worden bereikt. Bovendien lijken IGF-1-niveaus met 122% te zijn gestegen tijdens Tesamorelin-tests.[9] Een gemodificeerde versie van CJC-1295 is ook geëvalueerd op zijn werking op diverse fysiologische functies. Dit kan onder meer de productie van groeihormoon en IGF-1, proliferatie van huidcellen en groei van spierweefsel omvatten.

Resultaten van een 16 weken durende studie suggereren dat het CJC-1295-analoog mogelijk invloed heeft op groeihormoon- en IGF-1-niveaus. Meer specifiek impliceren de bevindingen dat dit peptide de afgifte van groeihormoon met 70% tot 107% over 12 uur uit somatotrofen in de voorste hypofyse kan verhogen. Verder werd een stijging van IGF-1-niveaus met ongeveer 28% waargenomen.[10] Ipamorelin kan, gebaseerd op experimentele gegevens, eveneens de secretieniveaus van groeihormoon verhogen tot ongeveer 80 mIU/l, wat ongeveer 60 keer hoger lijkt te zijn dan de niveaus die werden waargenomen na blootstelling van testmodellen aan een placebo.[11]

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Skeletspieren

In de genoemde 16 weken durende studie werd waargenomen dat gedeeltelijk gemodificeerde CJC-1295 de skeletspiermassa en waterretentie in testmodellen verhoogde. Er werd een totale gewichtstoename van 2,78 pond (1,26 kg) waargenomen. De waargenomen effecten in testmodellen worden vermoedelijk geassocieerd met veranderingen in groeihormoon- en IGF-1-niveaus. Daarnaast merkten onderzoekers een duidelijke toename op in de dikte van de epidermale laag, wat mogelijk wijst op een invloed van verhoogde groeihormoonniveaus op de proliferatie van epidermale cellen.[10]

Met betrekking tot Tesamorelin had een studie als doel de potentiële werking van het peptide op de structurele kwaliteit van spierweefsels te onderzoeken met behulp van computertomografie (CT)-scans van testmodellen.[12] De bevindingen suggereerden een mogelijke correlatie tussen Tesamorelin en verbeteringen in spierdichtheid en -volume. Bepaalde spiergroepen die werden waargenomen in murine modellen, waaronder de rectus abdominis, psoas major en paraspinale spieren, vertoonden een meer uitgesproken toename in spierdichtheid en volume, evenals een vermindering van intramusculair vetgehalte, dan die waargenomen in controlegroepen.

Verder onderzoek naar blootstelling van murine modellen aan Ipamorelin stelt voor dat het mogelijk ook potentieel heeft voor anabolisme van spierweefsel op basis van het vermogen van het peptide om stikstofbalans te herstellen en stikstofverlies te verminderen.[13] Deze werkingen worden verondersteld voort te komen uit de potentiële modulatie van groeihormoon- en IGF-1-productie door Ipamorelin. De studie onderzocht voornamelijk murine modellen om het vermogen van hun lever te bepalen om ureumstikstof (CUNS) te genereren, een indicator van de efficiëntie van stikstofmetabolisme.

Het onderzoek hield ook rekening met de algehele stikstofhomeostase en de theoretische verdeling van stikstof over verschillende weefsels. De resultaten suggereerden dat Ipamorelin CUNS mogelijk met ongeveer 20% kan verminderen onder geïnduceerde katabole omstandigheden. Daarnaast gaf de studie aan dat er een mogelijke afname was in de expressie van ureumcyclusenzymen in diermodellen. Dit kan wijzen op een mogelijk herstel van stikstofbalans en een potentiële modificatie of verhoging van stikstofniveaus in verschillende weefsels.

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Eetsignalen

Zoals beschreven lijkt een van de peptiden in de blend, Ipamorelin, hypofysecellen te beïnvloeden via een andere subset receptoren genaamd GHS-receptoren. Het hongergerelateerde hormoon ghreline is waargenomen bij het activeren van deze receptoren in diermodellen. Daarom wordt gespeculeerd dat Ipamorelin mogelijk invloed heeft op voedselconsumptie door interactie met ghrelinereceptoren in het zenuwstelsel.[14]

Onderzoekers veronderstellen dat ghrelinereceptoren een rol spelen bij regulatie van de eetlust en dat activatie ervan hongersignalen kan versterken. Dit kan resulteren in een toename van lichaamsmassa. In bepaalde experimentele onderzoeken vertoonden dierlijke proefpersonen die werden blootgesteld aan Ipamorelin een geschatte stijging van 15% in lichaamsgewicht. Deze gewichtstoename wordt theoretisch mogelijk gekoppeld aan een toename van vetweefsel ten opzichte van de totale lichaamsmassa.

Dual-energy X-ray absorptiometry (DEXA)-scans, gebruikt om botmineraaldichtheid en lichaamssamenstelling van diermodellen te evalueren, kunnen wijzen op een hoger mogelijk vetpercentage dat mogelijk geassocieerd wordt met Ipamorelin. Daarom stellen onderzoekers voor dat groeihormoonsecretagogen zoals Ipamorelin vetniveaus kunnen verhogen via mechanismen die niet direct afhankelijk zijn van groeihormoon, mogelijk door verhoogde voedselinname.

Tesamorelin & CJC-1295 (Mod GRF 1-29) & Ipamorelin en Viscerale Adipositas

Onderzoeksstudies hebben een vermindering van viscerale adipositas waargenomen in testmodellen die werden blootgesteld aan Tesamorelin.[15] Een specifieke studie noteerde een afname van 4,7% in absolute levervetwaarden bij modellen blootgesteld aan Tesamorelin, terwijl de controlegroep geen verandering vertoonde. Dit vertaalt zich naar een relatieve vermindering van levervet met 37%, wat wijst op een mogelijk voordeel bij het verminderen van vetophoping in de lever. Daarnaast bereikte 35% van de proefpersonen in de Tesamorelin-groep een hepatic fat fraction onder 5%, vergeleken met slechts 4% in de controlegroep.

Met betrekking tot leverfibrose leek Tesamorelin de progressie ervan te vertragen, waarbij 10,5% van de Tesamorelin-groep progressie van fibrose vertoonde tegenover 37,5% in de placebogroep. Tesamorelin leek echter bestaande fibrose niet significant te verbeteren. De vermindering van levervet werd geassocieerd met verbeteringen in fibrose, wat wijst op een mogelijk verband tussen afgenomen levervet en verminderde progressie van fibrose. Verder kan Tesamorelin anti-inflammatoire eigenschappen bezitten, zoals gesuggereerd door verlaagde C-reactive protein (CRP)-niveaus.

Ondanks deze bevindingen had Tesamorelin geen significante invloed op leverenzymen zoals alanineaminotransferase (ALT) en gamma-glutamyltransferase (GGT) in het algemeen. Niettemin verlaagde het ALT-niveaus bij proefpersonen met verhoogde uitgangswaarden. Metabole parameters, waaronder nuchtere glucose en hemoglobine A1c, bleven grotendeels onveranderd, wat impliceert dat Tesamorelin mogelijk een neutrale werking heeft op glucoseregulatie tijdens de onderzoeksperiode.

In een andere studie die meer dan 52 weken duurde en meer dan 800 modellen omvatte, leidde het peptide mogelijk tot een gemiddelde vermindering van viscerale adipositas van -17,5%. Er werden ook schijnbare verlagingen waargenomen in triglyceriden met gemiddeld -48 mg/dl, cholesterol met gemiddeld -8 mg/dl en non-high-density lipoproteïne met gemiddeld -7 mg/dl.[16] Verdere beoordelingen van meerdere experimenten met Tesamorelin hebben aangegeven dat het mogelijk kan leiden tot een schijnbare vermindering van tot wel -25% in visceraal vet.[17]

Disclaimer

De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumexperimenten en/of in-vitrotesten. Elke vorm van lichamelijke toediening is strikt verboden volgens de wet. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Referenties

Clinical Review Report: Tesamorelin (Egrifta) [Internet]. Ottawa (ON): Canadian Agency for Drugs and Technologies in Health; 2016 Aug. 1, Introduction. Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK539137/

Jetté, L., Léger, R., Thibaudeau, K., Benquet, C., Robitaille, M., Pellerin, I., Paradis, V., van Wyk, P., Pham, K., & Bridon, D. P. (2005). Human growth hormone-releasing factor (hGRF)1-29-albumin bioconjugates activate the GRF receptor on the anterior pituitary in rats: identification of CJC-1295 as a long-lasting GRF analog. Endocrinology, 146(7), 3052–3058. https://doi.org/10.1210/en.2004-1286

Johansen, P. B., Nowak, J., Skjaerbaek, C., Flyvbjerg, A., Andreassen, T. T., Wilken, M., & Orskov, H. (1999). Ipamorelin, a new growth hormone-releasing peptide, induces longitudinal bone growth in rats. Growth hormone & IGF research: official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 9(2), 106–113. https://doi.org/10.1054/ghir.1999.9998

Spooner, L. M., & Olin, J. L. (2012). Tesamorelin: a growth hormone-releasing factor analog for HIV-associated lipodystrophy. The Annals of Pharmacotherapy, 46(2), 240–247. https://doi.org/10.1345/aph.1Q629

Zhou, F., Zhang, H., Cong, Z., Zhao, L. H., Zhou, Q., Mao, C., Cheng, X., Shen, D. D., Cai, X., Ma, C., Wang, Y., Dai, A., Zhou, Y., Sun, W., Zhao, F., Zhao, S., Jiang, H., Jiang,Y., Yang, D., Eric Xu, H., … Wang, M. W. (2020). Structural basis for activation of the growth hormone-releasing hormone receptor. Nature communications, 11(1), 5205. https://doi.org/10.1038/s41467-020-18945-0

Laron Z. (2001). Insulin-like growth factor 1 (IGF-1): a growth hormone. Molecular pathology: MP, 54(5), 311–316. https://doi.org/10.1136/mp.54.5.311

Raun, K., Hansen, B. S., Johansen, N. L., Thøgersen, H., Madsen, K., Ankersen, M., & Andersen, P. H. (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European journal of endocrinology, 139(5), 552–561. https://doi.org/10.1530/eje.0.1390552

Jiménez-Reina, L., Cañete, R., de la Torre, M. J., & Bernal, G. (2002). Influence of chronic treatment with the growth hormone secretagogue Ipamorelin, in young female rats: somatotroph response in vitro. Histology and histopathology, 17(3), 707–714. https://doi.org/10.14670/HH-17.707

Stanley TL, Chen CY, Branch KL, Makimura H, Grinspoon SK. Effects of a growth hormone-releasing hormone analog on endogenous GH pulsatility and insulin sensitivity in healthy men. J Clin Endocrinol Metab. 2011 Jan;96(1):150-8. doi: 10.1210/jc.2010-1587. Epub 2010 Oct 13. PMID: 20943777; PMCID: PMC3038486.

Khorram, O., Laughlin, G. A., & Yen, S. S. (1997). Endocrine and metabolic effects of long-term administration of [Nle27]growth hormone-releasing hormone-(1-29)-NH2 in age-advanced men and women. The Journal of clinical endocrinology and metabolism, 82(5), 1472–1479. https://doi.org/10.1210/jcem.82.5.3943

Gobburu, J. V., Agersø, H., Jusko, W. J., & Ynddal, L. (1999). Pharmacokinetic-pharmacodynamic modeling of ipamorelin, a growth hormone releasing peptide, in human volunteers. Pharmaceutical research, 16(9), 1412–1416. https://doi.org/10.1023/a:1018955126402

Adrian S, Scherzinger A, Sanyal A, Lake JE, Falutz J, Dubé MP, Stanley T, Grinspoon S, Mamputu JC, Marsolais C, Brown TT, Erlandson KM. The Growth Hormone Releasing Hormone Analogue, Tesamorelin, Decreases Muscle Fat and Increases Muscle Area in Adults with HIV. J Frailty Aging. 2019;8(3):154-159. doi: 10.14283/jfa.2018.45. PMID: 31237318; PMCID: PMC6766405.

Aagaard, N. K., Grøfte, T., Greisen, J., Malmlöf, K., Johansen, P. B., Grønbaek, H., Ørskov, H., Tygstrup, N., & Vilstrup, H. (2009). Growth hormone and growth hormone secretagogue effects on nitrogen balance and urea synthesis in steroid-treated rats. Growth hormone & IGF research: official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 19(5), 426–431. https://doi.org/10.1016/j.ghir.2009.01.001

Lall, S., Tung, L. Y., Ohlsson, C., Jansson, J. O., & Dickson, S. L. (2001). Growth hormone (GH)-independent stimulation of adiposity by GH secretagogues. Biochemical and biophysical research communications, 280(1), 132–138. https://doi.org/10.1006/bbrc.2000.4065

Stanley, T. L., Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., Purdy, J., Zheng, I., Pan, C. S., Aepfelbacher, J., Buckless, C., Tsao, A., Kellogg, A., Branch, K., Lee, H., Liu, C. Y., Corey, K. E., Chung, R. T., Torriani, M., Kleiner, D. E., Hadigan, C. M., & Grinspoon, S. K. (2019). Effects of Tesamorelin on non-alcoholic fatty liver disease in HIV: a randomized, double-blind, multicentre trial. The Lancet. HIV, 6(12), e821–e830.

Falutz J, Mamputu JC, Potvin D, Moyle G, Soulban G, Loughrey H, Marsolais C, Turner R, Grinspoon S. Effects of Tesamorelin (TH9507), a growth hormone-releasing factor analog, in human immunodeficiency virus-infected patients with excess abdominal fat: a pooled analysis of two multicenter, double-masked placebo-controlled phase 3 trials with safety extension data. J Clin Endocrinol Metab. 2010 Sep;95(9):4291-304. doi: 10.1210/jc.2010-0490. Epub 2010 Jun 16. PMID: 20554713.

Sivakumar T, Mechanic O, Fehmie DA, Paul B. Growth hormone axis treatments for HIV-associated lipodystrophy: a systematic review of placebo-controlled trials. HIV Med. 2011 Sep;12(8):453-62. doi: 10.1111/j.1468-1293.2010.00906.x. Epub 2011 Jan 25. PMID: 21265979.

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Menselijk of dierlijk gebruik en/of consumptie is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie gevonden op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer details.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een fervent onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.