Ipamorelin Peptide

Ipamorelin is een klein pentapeptide dat bindt aan de receptor van ghreline/groeihormoon-secretagoog (GHS), en waarvan wordt gespeculeerd dat het de afgifte van groeihormoon via hypofysecellen stimuleert. Onderzoek heeft gesuggereerd dat het peptide selectief is in zijn werkingsmechanisme.[1] Volgens onderzoekers lijkt Ipamorelin geen niet-specifieke afgifte van hormonen zoals prolactine, schildklierstimulerend hormoon, ACTH, luteïniserend hormoon, follikelstimulerend hormoon of cortisol te induceren. De hoge specificiteit van het peptide maakt het een ideaal model voor de studie van selectiviteit in receptorbinding. Het lijkt te functioneren via interactie met verwante receptoren op het oppervlak van doelcellen en bemiddelt een cellulaire respons. Ipamorelin kan secreties vanuit de hypofyse induceren en zo groei bevorderen in diermodellen.[2] Daarnaast kan het mogelijk niet alleen de expressie van insulineachtige groeifactor-1 (IGF-1) stimuleren, maar ook de secretie van somatostatine remmen. IGF-1 wordt beschouwd als de belangrijkste anabole mediator van groeihormoon.

Specifications

Moleculaire Formule: C38H49N9O5

Moleculair Gewicht: 711.86 g/mol

Sequentie: Aib-His-D-2Nal-D-Phe-Lys-NH2

Ipamorelin Research

Ipamorelin and The Growth Hormone Secretagogue Receptors

Ipamorelin kan een agonist zijn van de groeihormoon-secretagoogreceptor die de endogene afgifte van groeihormoon (hGH) stimuleert. Meer specifiek wordt Ipamorelin geclassificeerd als een agonist van de groeihormoon-secretagoogreceptor 1a (GHS-R1a), tevens de receptor voor het endogene hormoon ghreline. Ghreline staat bekend als het hongerhormoon en lijkt ook de afgifte van hGH te reguleren door activering van de GHS-R1a in hypofysecellen.[3] In vitro-experimenten geven aan dat de interactie van Ipamorelin met de Growth Hormone Secretagogue Receptor type 1a (GHS-R1a) mogelijk invloed heeft op de somatotrofe cellen in het voorste gedeelte van de hypofyse.[4] Deze potentiële invloed zou een cascade van cellulaire signaalmechanismen kunnen initiëren. Een belangrijk onderdeel van deze signaalcascade is fosfolipase C (PLC), een cruciaal enzym dat volgens sommige wetenschappelijke hypothesen de productie van inositoltrifosfaat (IP3) en diacylglycerol (DAG) kan faciliteren. Het ontstaan van deze secundaire boodschappermoleculen, met name IP3, kan de afgifte van calciumionen (Ca2+) uit de interne reserves van de cel stimuleren. Tegelijkertijd wordt aangenomen dat DAG mogelijk proteïnekinase C (PKC) activeert, een familie van enzymen die een belangrijke rol spelen in diverse cellulaire functies. De veronderstelde toename van de calciumionconcentratie binnen de cellen, samen met de mogelijke activering van PKC, zou kunnen leiden tot exocytose van blaasjes die groeihormonen bevatten. Onderzoek in klinische settings heeft gesuggereerd dat blootstelling aan Ipamorelin aanzienlijke verhogingen van de hGH-synthese door deze hypofysecellen kan veroorzaken. Meer specifiek werd waargenomen dat Ipamorelin de concentraties van groeihormoon verhoogde tot ongeveer 80 milli-internationale eenheden per liter (mIU/l), wat neerkomt op ongeveer 26,6 nanogram per milliliter (ng/ml). Vergeleken met een placebo-baseline van 1,31 mIU/l of 0,4 ng/ml, lijkt dit een toename te zijn die meer dan 60 keer hoger kan liggen dan de basiswaarden.[5]

Ipamorelin and the Musculoskeletal System

Verminderde botdichtheid over langere perioden kan leiden tot fracturen. Studies met Ipamorelin bij ratten hebben waargenomen dat het peptide mogelijk botverlies voorkomt na langdurige blootstelling aan glucocorticoïden, en daarnaast mogelijk een viervoudige toename in botvorming induceert.[6] De onderzoekers rapporteerden tevens dat “de afname in spierkracht en botvorming die werd gevonden bij GC-ratten werd tegengegaan door gelijktijdige toediening van de groeihormoon-secretagoog.” Het peptide kan mogelijk de botminerale dichtheid van zowel bestaand als nieuw bot verbeteren. Verder onderzoek suggereert dat het peptide mogelijk osteoblasten activeert — cellen die cruciaal zijn voor botvorming — via mechanismen die gemedieerd worden door hGH, wat hun proliferatie, groei en differentiatie zou kunnen bevorderen. In specifiek onderzoek werden muismodellen blootgesteld aan Ipamorelin of een controle.[7] De effecten van Ipamorelin op de botminerale dichtheid van deze muizen werden zorgvuldig geobserveerd met behulp van real-time dual-energy X-ray absorptiometry (DEXA), met focus op kritieke gebieden zoals het dijbeen en de L6-wervel. Na afloop van de studie werden de dijbeenmonsters verder geanalyseerd met mid-diafysaire perifere kwantitatieve computertomografie (pQCT)-scans. Vroege resultaten suggereerden dat het peptide mogelijk had bijgedragen aan een toename van de lichaamsmassa en mogelijk ook het botminerale gehalte (BMC) in de tibia en wervels verhoogde, zoals aangegeven door DEXA-metingen, in vergelijking met de controlegroep. Bovendien gaven gegevens uit de pQCT-scans voorlopig aan dat de waargenomen toename in corticaal BMC mogelijk verband hield met een toename van het dwarsdoorsnede-oppervlak van het bot.[7] Daarnaast kan Ipamorelin mogelijk bijkomende effecten zoals spierafbraak en vetafzetting in viscerale organen verminderen of omkeren.[6]

Ipamorelin and Diabetes

Studies in murine modellen van diabetes hebben een mogelijke werkzaamheid van Ipamorelin gesuggereerd bij het bevorderen van insulineafgifte vanuit de eilandjescellen van de pancreas.[8] Studies suggereren dat het peptide de afgifte van insuline kan mediëren via indirecte stimulatie van calciumkanalen op de eilandjescellen. Het veronderstelde werkingsmechanisme van Ipamorelin benadrukt de beperkingen van type 2 diabetes en verder onderzoek kan interessant zijn voor onderzoekers.

Ipamorelin and Muscle Cells

Glucocorticoïden zijn een type corticosteroïden waarvan algemeen wordt aangenomen dat ze een ontstekingsremmende respons uitoefenen bij uiteenlopende aandoeningen, variërend van kanker tot auto-immuunziekten. Er zijn echter ook bijkomende effecten gerapporteerd. Over langere perioden kunnen hogere concentraties hormonen nodig zijn om fysiologische neveneffecten te overwinnen. Onderzoekers die de werking van Ipamorelin bestuderen hebben de potentiële rol van het peptide gesuggereerd bij het verminderen van bepaalde onbedoelde effecten die samenhangen met blootstelling aan glucocorticoïden. Meer specifiek suggereren studies over Ipamorelin dat het mogelijk helpt om de stikstofbalans te herstellen en stikstofverlies in de lever van ratten die aan glucocorticoïden zijn blootgesteld te verminderen.[9] De waargenomen effecten kunnen voorlopig worden toegeschreven aan de mogelijke invloed van Ipamorelin op de modulatie van hGH en vervolgens de productie van IGF-1. Het onderzoek richtte zich voornamelijk op het vermogen van de lever om ureum-N (CUNS) te produceren, wat een indicatie is van de efficiëntie van de lever in stikstofmetabolisme. De analyse omvatte een gedetailleerd onderzoek van de niveaus van messenger-RNA (mRNA) voor enzymen die betrokken zijn bij de ureumcyclus van de lever. Daarnaast onderzocht de studie de algemene stikstofhomeostase en theoretische verdelingen van stikstof over verschillende lichaamsorganen. De resultaten wijzen voorlopig erop dat Ipamorelin kan leiden tot een afname van ongeveer 20% in CUNS vergeleken met omstandigheden van kunstmatig geïnduceerd katabolisme. Bovendien is er mogelijk sprake van een vermindering in de expressie van enzymen die verantwoordelijk zijn voor de ureumcyclus, een mogelijk herstel van het stikstofevenwicht en een hypothetische wijziging of verbetering van stikstofniveaus in verschillende weefsels.[9]

Ipamorelin as Ghrelin Receptor Probe

Het peptide lijkt sterk te binden aan de ghrelinereceptor en kan fungeren als een selectieve agonist. Interessant genoeg is waargenomen dat de ghrelinereceptor hartfalen en bepaalde soorten kanker, waaronder carcinomen, kan bevorderen. Onderzoekers hebben voorgesteld om Ipamorelin te bestuderen als een probe in positronemissietomografie (PET)-scans om te helpen bij het diagnosticeren van onderzoeksmodellen.[10] Verder onderzoek is gaande.

Ipamorelin and Food Intake

Ipamorelin is onderzocht in meerdere proof-of-concept studies om het mogelijke potentieel te bepalen bij het verminderen van Post Operative Ileus (POI). Er werd vastgesteld dat het de tijd tot opname van de eerste maaltijd met ongeveer 12 uur verkortte.[11] De onderzoekers concludeerden dat “Ipamorelin de maaglediging versnelt in een knaagdiermodel van postoperatieve ileus door stimulatie van de maagcontractiliteit via activatie van een ghreline-receptor-gemedieerd mechanisme waarbij cholinerge exciterende neuronen betrokken zijn.” Sommige observaties uit dit en andere onderzoeken suggereren dat de resterende radioactief gelabelde voeding die achterbleef in de maag van ratten met POI minder was na invloed van Ipamorelin, zelfs in vergelijking met ratten zonder POI. Daarom kan worden verondersteld dat Ipamorelin de doorgang van voedsel door het spijsverteringssysteem kan versnellen na voedselinname.

Daarnaast suggereren sommige onderzoekers dat Ipamorelin mogelijk ook invloed heeft op de totale voedselinname via zijn potentiële werking op ghrelinereceptoren in het zenuwstelsel.[12] Ghrelinereceptoren staan bekend om hun rol bij het reguleren van eetlust, en hun activering kan leiden tot versterkte hongersignalen, wat mogelijk resulteert in een toename van de lichaamsmassa. In sommige experimentele opstellingen werd waargenomen dat proefdieren die aan Ipamorelin waren blootgesteld een toename van ongeveer 15% in lichaamsgewicht ervoeren. In deze studies kon het verhoogde lichaamsgewicht correleren met een toename van de massa van vetweefsel ten opzichte van de totale lichaamsmassa. Vetweefsel draagt bij aan energieopslag en hormoonregulatie. Dual-energy X-ray absorptiometry (DEXA)-scans, die botminerale dichtheid en lichaamssamenstelling meten, kunnen mogelijk een verhoogd lichaamsvetpercentage laten zien als gevolg van Ipamorelin. Daarom stelden de onderzoekers dat “GHSs body fat verhogen via GH-onafhankelijke mechanismen die mogelijk verhoogde voedselinname omvatten.”[12]

Disclaimer

De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumexperimenten en/of in-vitrotesten. Enige vorm van lichamelijke toediening is strikt verboden volgens de wet. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie die in dit artikel wordt gedeeld is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

References

Raun K, Hansen BS, Johansen NL, Thøgersen H, Madsen K, Ankersen M, Andersen PH. Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. Eur J Endocrinol. 1998 Nov;139(5):552-61. doi: 10.1530/eje.0.1390552. PMID: 9849822.

Johansen PB, Nowak J, Skjaerbaek C, Flyvbjerg A, Andreassen TT, Wilken M, Orskov H. Ipamorelin, a new growth-hormone-releasing peptide, induces longitudinal bone growth in rats. Growth Horm IGF Res. 1999 Apr;9(2):106-13. doi: 10.1054/ghir.1999.9998. PMID: 10373343.

Sinha DK, Balasubramanian A, Tatem AJ, Rivera-Mirabal J, Yu J, Kovac J, Pastuszak AW, Lipshultz LI. Beyond the androgen receptor: the role of growth hormone secretagogues in the modern management of body composition in hypogonadal males. Transl Androl Urol. 2020 Mar;9(Suppl 2):S149-S159. doi: 10.21037/tau.2019.11.30. PMID: 32257855; PMCID: PMC7108996 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7108996/

Jiménez-Reina, L., Cañete, R., de la Torre, M. J., & Bernal, G. (2002). Influence of chronic treatment with the growth hormone secretagogue Ipamorelin, in young female rats: somatotroph response in vitro. Histology and histopathology, 17(3), 707–714. https://doi.org/10.14670/HH-17.707

Gobburu, J.V.S., Agersø, H., Jusko, W.J. et al. Pharmacokinetic-Pharmacodynamic Modeling of Ipamorelin, a Growth Hormone Releasing Peptide, in Human Volunteers. Pharm Res 16, 1412–1416 (1999).

Andersen NB, Malmlöf K, Johansen PB, Andreassen TT, Ørtoft G, Oxlund H. The growth hormone secretagogue ipamorelin counteracts glucocorticoid-induced decrease in bone formation of adult rats. Growth Horm IGF Res. 2001 Oct;11(5):266-72. doi: 10.1054/ghir.2001.0239. PMID: 11735244.

Svensson, J., Lall, S., Dickson, S. L., Bengtsson, B. A., Rømer, J., Ahnfelt-Rønne, I., Ohlsson, C., & Jansson, J. O. (2000). The GH secretagogues ipamorelin and GH-releasing peptide-6 increase bone mineral content in adult female rats. The Journal of endocrinology, 165(3), 569–577. https://doi.org/10.1677/joe.0.1650569

Adeghate E, Ponery AS. Mechanism of ipamorelin-evoked insulin release from the pancreas of normal and diabetic rats. Neuro Endocrinol Lett. 2004 Dec;25(6):403-6. PMID: 15665799.

Aagaard, N. K., Grøfte, T., Greisen, J., Malmlöf, K., Johansen, P. B., Grønbaek, H., Ørskov, H., Tygstrup, N., & Vilstrup, H. (2009). Growth hormone and growth hormone secretagogue effects on nitrogen balance and urea synthesis in steroid treated rats. Growth hormone & IGF research: official journal of the Growth Hormone Research Society and the International IGF Research Society, 19(5), 426–431. https://doi.org/10.1016/j.ghir.2009.01.001

Childs MD, Luyt LG. A Decade’s Progress in the Development of Molecular Imaging Agents Targeting the Growth Hormone Secretagogue Receptor. Mol Imaging. 2020 Jan-Dec;19:1536012120952623. doi: 10.1177/1536012120952623. PMID: 33104445; PMCID: PMC8865914.

Greenwood-Van Meerveld B, Tyler K, Mohammadi E, Pietra C. Efficacy of ipamorelin, a ghrelin mimetic, on gastric dysmotility in a rodent model of postoperative ileus. J Exp Pharmacol. 2012 Oct 19;4:149-55. doi: 10.2147/JEP.S35396. PMID: 27186127; PMCID: PMC4863553.

Lall, S., Tung, L. Y., Ohlsson, C., Jansson, J. O., & Dickson, S. L. (2001). Growth hormone (GH)-independent stimulation of adiposity by GH secretagogues. Biochemical and biophysical research communications, 280(1), 132–138. https://doi.org/10.1006/bbrc.2000.4065

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Gebruik en/of consumptie door mensen of dieren is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer informatie.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een gepassioneerd onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.