Tesamorelin Peptide

Tesamorelin is een chemisch gemodificeerde analoog van groeihormoon-releasing hormoon (GHRH), die net als het oorspronkelijke hormoon bestaat uit 44 aminozuren. Dit peptide is een trans-3-hexaanzuurversie van natuurlijk GHRH. De trans-3-hexaanzuurgroep is toegevoegd aan het N-terminus, terwijl het C-terminus geamideerd en geacetyleerd is. Tesamorelin lijkt de positieve invloed van GHRH en andere GHRH-analogen zoals GRF (1-29), CJC-1295 en Sermorelin te mediëren. De trans-3-hexaanzuurmodificatie kan de stabiliteit en halfwaardetijd verhogen. Zowel Tesamorelin als CJC-1295 lijken de fysiologische activiteit van GHRH te behouden, zonder het fysiologische ritme van GH-afgifte te verstoren.

Specifications

Moleculaire Formule: C221H366N72O67S

Moleculair Gewicht: 5136 g/mol

Sequentie: trans-hexenoyl-acid-Tyr-Ala-Asp-Ala-Ile-Phe-Thr-AsnSer-Tyr-Arg-Lys-Val-Leu-Gly-Gln-Leu-Ser-Ala-Arg-Lys-Leu-LeuGln-Asp-Ile-Met-Ser-Arg-GlnGln-Gly-Glu-Ser-Asn-Gln-Glu-Arg-Gly-Ala-Arg-Ala-Arg-Leu

Tesamorelin Research

Tesamorelin en de Hypofyse

Tesamorelin kan mogelijk interageren met de hypofyse door zich mogelijk te binden aan GHRH-receptoren, wat een reeks moleculaire gebeurtenissen kan initiëren. Onderzoekers stellen voor dat het structurele veranderingen in de receptor kan veroorzaken, waardoor intracellulaire signaalroutes worden geactiveerd.[1, 2] Zij merken op dat dit bindingsproces waarschijnlijk wordt gevolgd door een significante conformatieverandering, waarbij transmembraanhelix 6 (TM6) betrokken is, wat mogelijk het intracellulaire oppervlak opent voor G-eiwitkoppeling. Eén mogelijke route kan de stimulatie van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP)-productie binnen hypofysecellen omvatten. Dit kan worden bereikt via activatie van het enzym adenylcyclase, dat ATP (adenosinetrifosfaat) kan omzetten in cAMP. Er wordt gesuggereerd dat verhoogde cAMP-niveaus mogelijk proteïnekinase A (PKA) activeren, wat leidt tot eiwitfosforylering en activatie van de GHRH-receptor door Tesamorelin. Deze cascade kan de synthese en secretie van groeihormoon (hGH) vanuit somatotrofen in de hypofyse stimuleren. Onderzoek geeft aan dat Tesamorelin tot een stijging van 69% in totale groeihormoonniveaus kan leiden, gemeten via de 12-uurs area under the curve (AUC), die de totale hormoonconcentratie over 12 uur kwantificeert. Daarnaast kan er ongeveer een stijging van 55% zijn in het gemiddelde pulsgebied van groeihormoon, wat de hoeveelheid hormoon weerspiegelt die tijdens elke puls wordt vrijgegeven. Bovendien stegen de niveaus van insulineachtige groeifactor 1 (IGF-1) ogenschijnlijk met 122%.[3]

Tesamorelin en Groeihormoondeficiëntie, HIV

Zeer actieve antiretrovirale therapie (HAART) kan endocriene en metabole stoornissen veroorzaken, waaronder groeihormoondeficiëntie (GH). In gevallen van HIV-infectie kan de hypofysefunctie veranderd zijn, wat een algemene groeihormoondeficiëntie kan veroorzaken in een derde van de onderzoeksmodellen die worden gebruikt om de effecten van HAART te bestuderen.[4] Tesamorelin is in onderzoek gebruikt om de mogelijke invloed ervan op het aanvullen van groeihormoondeficiëntie te meten door natuurlijke hormoonproductie te induceren.

Tesamorelin en Lipodystrofie

Tesamorelin wordt voornamelijk onderzocht binnen de context van HIV-geassocieerde lipodystrofie, waarvan wordt aangenomen dat deze wordt veroorzaakt door virale infectie en mogelijke nadelige gevolgen van bepaalde antiretrovirale procedures. Lipodystrofie wordt gekenmerkt door een onregelmatige verdeling en opslag van vetcellen, wat vaak kan resulteren in viscerale obesitas. Viscerale obesitas verwijst naar de abnormale ophoping van vet rond en binnen interne organen, en is voorlopig gekoppeld aan een reeks metabole verstoringen. Deze verstoringen kunnen insulineresistentie omvatten, wat het vermogen van het organisme om de bloedsuikerspiegel te reguleren belemmert; verhoogde niveaus van low-density lipoproteïne (LDL)-cholesterol, vaak aangeduid als “slecht” cholesterol vanwege de associatie met een verhoogd risico op cardiovasculaire aandoeningen; en hyperurikemie, wat een overmatige concentratie urinezuur in het bloed inhoudt. Van Tesamorelin wordt verondersteld dat het deze metabole verstoringen mogelijk kan verminderen vanwege de veronderstelde werking op adipositas. Het peptide leek adipositas met tot wel 20% te verminderen in één studie.[5] De onderzoekers merkten op dat “The odds of response of VAT ‹140 cm2 was 3.9 times greater for Tesamorelin-… [cases] than … the control.” Een ander experiment dat meer dan 52 weken duurde en meer dan 800 onderzoeksmodellen omvatte, suggereerde dat het peptide kan leiden tot een gemiddelde vermindering van -17,5% in viscerale adipositas. Daarnaast waren er schijnbare verminderingen in triglyceriden met gemiddeld -48 mg/dl, cholesterol met gemiddeld -8 mg/dl en non-high-density lipoproteïne met gemiddeld -7 mg/dl.[6] Verder onderzoek naar Tesamorelin waarbij meerdere experimenten zijn beoordeeld, suggereerde dat het kan leiden tot een schijnbare vermindering van tot -25% in visceraal vet onder lipodystrofiemodellen.[7]

Tesamorelin en Cholesterolmetabolisme

Ectopische vetafzetting, zoals in viscerale organen, epicardium en lever, is gekoppeld aan verhoogde ontsteking, wat mogelijk het risico op lipiden- en cholesterolonevenwichtigheden verhoogt. Tesamorelin-onderzoeken stellen dat het peptide triglyceriden, totaal cholesterol en non-HDL-C kan verminderen.[8] Het peptide kan mogelijk de ontstekingsreactie verminderen door controle van overmatige adipositas.[9] De onderzoekers merken op dat “[modellen blootgesteld aan] Tesamorelin met ≥8% vermindering in VAT significant verbeterde triglyceridenniveaus, adiponectineniveaus en behoud van glucosehomeostase over 52 weken hebben.”

Tesamorelin en Perifere Zenuwschade

Perifere zenuwschade kan mogelijk invaliderende motorische en sensorische uitdagingen veroorzaken. Onderzoek naar interventie bij dergelijke schade is beperkt, omdat zenuwcellen moeilijk te regenereren zijn. Studies suggereren dat manipulatie van groeihormoon perifere zenuwschade kan verbeteren en zowel de snelheid als de omvang van herstel kan vergroten.[10] Tesamorelin wordt actief onderzocht op dit gebied vanwege het potentieel om groeihormoonafgifte te induceren.

Tesamorelin en Neurodegeneratieve Aandoeningen

GHRH-analogen, waaronder Tesamorelin, zijn onderzocht op hun potentieel om cognitieve vaardigheden te verbeteren in dementiemodellen. Een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie werd uitgevoerd met een grote cohorte gedurende een periode van 20 weken aan de University of Washington School of Medicine. De studie observeerde dat Tesamorelin en andere GHRH-analogen dementie mogelijk kunnen beïnvloeden door gamma-aminoboterzuur (GABA) in de hersenen te verhogen en myo-inositol (MI) te verlagen.[11] Deze bevindingen suggereren verdere potentiële onderzoeksrichtingen voor Tesamorelin.

Tesamorelin en Spieranabolisme

Er werd een onderzoeksstudie uitgevoerd om het potentieel van Tesamorelin op de structurele kwaliteit van spierweefsel te onderzoeken met behulp van computertomografie (CT)-scans.[12] De bevindingen van deze studie wezen op een mogelijke associatie tussen Tesamorelin en verbeteringen in spierweefseldichtheid en -volume. Specifiek observeerde de studie dat bepaalde spiergroepen, namelijk de rectus abdominis, psoas major en paraspinale spieren, meer uitgesproken veranderingen vertoonden, waaronder een toename in spierdichtheid en volume of een afname van intramusculair vetgehalte. Vanuit statistisch oogpunt waren de verschillen in spierdichtheid en grootte, evenals de afname van vetgehalte binnen deze spieren, significant groter dan die waargenomen in een controlegroep.

Tesamorelin en Leveradipositas

Onderzoek heeft aangegeven dat Tesamorelin mogelijk de hepatische vetfractie (HFF) verlaagt.[13] De studie observeerde een vermindering van absoluut levervet met 4,7% onder modellen blootgesteld aan Tesamorelin, terwijl de controlegroep geen verandering vertoonde. Dit vertegenwoordigt een relatieve afname van levervet met 37%, wat mogelijk wijst op een potentieel voordeel bij het verminderen van vetophoping in de lever. Bovendien bereikte 35% van de Tesamorelin-groep een hepatische vetfractie onder 5%, in tegenstelling tot slechts 4% in de controlegroep. Wat betreft fibrose van leverweefsel leek Tesamorelin de progressie ervan te vertragen, waarbij slechts 10,5% van de Tesamorelin-groep progressie van fibrose vertoonde, vergeleken met 37,5% in de placebogroep. Desondanks leek Tesamorelin reeds bestaande fibrose niet significant te verbeteren. De waargenomen vermindering van levervet correleerde met verbeteringen in fibrose, wat wijst op een mogelijke mechanistische verbinding tussen verminderd levervet en afgenomen fibroseprogressie. Daarnaast leek Tesamorelin anti-inflammatoire eigenschappen te vertonen, zoals aangegeven door verminderingen in c-reactief proteïne (CRP)-niveaus. Ondanks deze veelbelovende bevindingen had Tesamorelin over het algemeen geen significante invloed op leverenzymen, zoals alanine-aminotransferase (ALT) en gamma-glutamyltransferase (GGT). Het verminderde echter wel ALT-niveaus in modellen met verhoogde uitgangsniveaus. Metabole parameters, waaronder nuchtere glucose en hemoglobine A1c, werden niet significant veranderd, wat suggereert dat Tesamorelin mogelijk een neutrale werking heeft op glucoseregulatie gedurende de onderzoeksperiode.

Disclaimer

De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicaliën zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumexperimenten en/of in-vitrotesten. Lichamelijke toediening van welke aard dan ook is strikt verboden volgens de wet. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie die in dit artikel wordt gedeeld, is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

References

Spooner, L. M., & Olin, J. L. (2012). Tesamorelin: a growth hormone-releasing factor analogue for HIV-associated lipodystrophy. The Annals of pharmacotherapy, 46(2), 240–247. https://doi.org/10.1345/aph.1Q629

Zhou, F., Zhang, H., Cong, Z., Zhao, L. H., Zhou, Q., Mao, C., Cheng, X., Shen, D. D., Cai, X., Ma, C., Wang, Y., Dai, A., Zhou, Y., Sun, W., Zhao, F., Zhao, S., Jiang, H., Jiang, Y., Yang, D., Eric Xu, H., … Wang, M. W. (2020). Structural basis for activation of the growth hormone-releasing hormone receptor. Nature communications, 11(1),

Stanley TL, Chen CY, Branch KL, Makimura H, Grinspoon SK. Effects of a growth hormone-releasing hormone analog on endogenous GH pulsatility and insulin sensitivity in healthy men. J Clin Endocrinol Metab. 2011 Jan;96(1):150-8. doi: 10.1210/jc.2010-1587. Epub 2010 Oct 13. PMID: 20943777; PMCID: PMC3038486.

Rochira, V., & Guaraldi, G. (2017). Growth hormone deficiency and human immunodeficiency virus. Best practice & research. Clinical endocrinology & metabolism, 31(1), 91–111. doi:10.1016/j.beem.2017.02.006.

Mangili, A., Falutz, J., Mamputu, J. C., Stepanians, M., & Hayward, B. (2015). Predictors of Treatment Response to Tesamorelin, a Growth Hormone-Releasing Factor Analog, in HIV-Infected Patients with Excess Abdominal Fat. PloS one, 10(10), e0140358. doi:10.1371/journal.pone.0140358.

Falutz J, Mamputu JC, Potvin D, Moyle G, Soulban G, Loughrey H, Marsolais C, Turner R, Grinspoon S. Effects of Tesamorelin (TH9507), a growth hormone-releasing factor analog, in human immunodeficiency virus-infected patients with excess abdominal fat: a pooled analysis of two multicenter, double-blind placebo-controlled phase 3 trials with safety extension data. J Clin Endocrinol Metab. 2010 Sep;95(9):4291-304. doi: 10.1210/jc.2010-0490. Epub 2010 Jun 16. PMID: 20554713.

Sivakumar T, Mechanic O, Fehmie DA, Paul B. Growth hormone axis treatments for HIV-associated lipodystrophy: a systematic review of placebo-controlled trials. HIV Med. 2011 Sep;12(8):453-62. doi: 10.1111/j.1468-1293.2010.00906.x. Epub 2011 Jan 25. PMID: 21265979.

Falutz, J., Allas, S., Blot, K., Potvin, D., Kotler, D., Somero, M., Berger, D., Brown, S., Richmond, G., Fessel, J., Turner, R., & Grinspoon, S. (2007). Metabolic effects of a growth hormone-releasing factor in patients with HIV. The New England journal of medicine, 357(23), 2359–2370. doi:10.1056/NEJMoa072375.

Stanley, T. L., Falutz, J., Marsolais, C., Morin, J., Soulban, G., Mamputu, J. C., Assaad, H., Turner, R., & Grinspoon, S. K. (2012). Reduction in visceral adiposity is associated with an improved metabolic profile in HIV-infected patients receiving Tesamorelin. Clinical infectious diseases : an official publication of the Infectious Diseases Society of America, 54(11), 1642–1651. doi:10.1093/cid/cis251.

Tuffaha, S. H., Singh, P., Budihardjo, J. D., Means, K. R., Higgins, J. P., Shores, J. T., Salvatori, R., Höke, A., Lee, W. P., & Brandacher, G. (2016). Therapeutic augmentation of the growth hormone axis to improve outcomes following peripheral nerve injury. Expert opinion on therapeutic targets, 20(10), 1259–1265. doi:10.1080/14728222.2016.1188079.

Friedman, S. D., Baker, L. D., Borson, S., Jensen, J. E., Barsness, S. M., Craft, S., Merriam, G. R., Otto, R. K., Novotny, E. J., & Vitiello, M. V. (2013). Growth hormone-releasing hormone effects on brain γ-aminobutyric acid levels in mild cognitive impairment and healthy aging. JAMA neurology, 70(7), 883–890. doi:10.1001/jamaneurol.2013.1425.

Adrian S, Scherzinger A, Sanyal A, Lake JE, Falutz J, Dubé MP, Stanley T, Grinspoon S, Mamputu JC, Marsolais C, Brown TT, Erlandson KM. The Growth Hormone Releasing Hormone Analogue, Tesamorelin, Decreases Muscle Fat and Increases Muscle Area in Adults with HIV. J Frailty Aging. 2019;8(3):154-159. doi: 10.14283/jfa.2018.45. PMID: 31237318; PMCID: PMC6766405.

Stanley, T. L., Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., Purdy, J., Zheng, I., Pan, C. S., Aepfelbacher, J., Buckless, C., Tsao, A., Kellogg, A., Branch, K., Lee, H., Liu, C. Y., Corey, K. E., Chung, R. T., Torriani, M., Kleiner, D. E., Hadigan, C. M., & Grinspoon, S. K. (2019). Effects of Tesamorelin on non-alcoholic fatty liver disease in HIV: a randomised, double-blind, multicentre trial. The lancet. HIV, 6(12), e821–e830.

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoeks-/laboratoriumgebruik. Gebruik en/of consumptie door mensen of dieren is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie gevonden op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer details.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn studie geneeskunde aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een gepassioneerd onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.