Oxytocine Peptide

Oxytocine is een klein peptide dat slechts uit negen aminozuren bestaat en van nature wordt geproduceerd in de hypothalamus en uitgescheiden door de cellen van de achterste hypofysekwab. Het is ook geïsoleerd uit placenta-, eierstok-, testikel-, bijnier-, thymus-, retina- en pancreasweefsel. Het actieve hormoon wordt verkregen door proteolytische splitsing van een groter voorlopereiwit. Het wordt niet langer uitsluitend beschouwd als een neurohypofysair hormoon, aangezien de werking ervan als verstrekkend wordt beschouwd en interactie met aanvullende peptiden omvat. Oxytocine lijkt een eiwit te zijn met twee onafhankelijke natuurlijke functies. Ten eerste lijkt het te functioneren als een neuropeptide dat door de hypothalamus wordt geproduceerd om binding, voortplanting en geboorte te reguleren. Oxytocine lijkt via het bloed te worden vervoerd en door de placenta van zwangere dieren te worden uitgescheiden om geboorte, melkproductie en binding met hun jongen te beïnvloeden. Kleine hoeveelheden van het eiwit die door de testes worden geproduceerd, kunnen paringsgedrag en paarbinding bevorderen.

Specificaties

Andere bekende benamingen: Endopituitrina, Pitocin

Moleculaire formule: C43H66N12O12S2

Moleculair gewicht: 1007.19 g/mol

Sequentie: Cys-Tyr-lle-Gln-Asn-Cys-Pro-Leu-Gly

Oxytocine Onderzoek

Oxytocine en Wondherstel

Oxytocine lijkt ontstekingen te reguleren via inflammatoire cytokinen. Verhoogde sociale interactie werd in één onderzoek geobserveerd om Oxytocine (Pitocin)-niveaus te activeren, waarvan onderzoekers speculeerden dat dit mogelijk leidde tot sneller weefselherstel en wondgenezing. Evenzo lijken studies naar vijandige interacties tussen dieren de productie van oxytocine te onderdrukken en wondherstel te vertragen, mogelijk met wel 40%.[1] De onderzoekers concluderen: “Deze gegevens bevestigen en breiden eerder bewijs uit dat oxytocine en vasopressine betrokken zijn bij positieve en negatieve communicatiegedragingen, en leveren tevens verder bewijs voor hun rol in een belangrijke [variabele].” Deze vijandige koppels vertoonden ook verlaagde niveaus van IL-6, tumornecrosefactor-alfa en IL-1beta op de wondlocatie.[2]

Oxytocine en Cardiovasculair Risico

Er wordt gespeculeerd dat het hormoon het hart- en vaatstelsel kan beschermen. Het kan mogelijk vetcelophoping helpen afbreken en verbranden, invloed uitoefenen op bloeddruk en glucose-intolerantie, en mogelijk de afgifte van stresshormonen blokkeren of verminderen.[3] Deze factoren kunnen invloed hebben op cardiovasculaire aandoeningen (CVD); daarom kan Oxytocine (Pitocin) een potentiële verbinding zijn in het onderzoek naar CVD. Verminderde Oxytocine-receptoren kunnen atherosclerose veroorzaken.[4] De hoofdonderzoeker van de geciteerde studie meldt dat “De belangrijkste pathofysiologische basis van CAD atherosclerose is in combinatie met diverse immunometabole stoornissen die de oxytocine (OT)-receptor (OTR)-signalering in het cardiovasculaire systeem (CVS) kunnen onderdrukken.” Blootstelling aan oxytocine lijkt het nadeel van verminderde receptordichtheid te overwinnen en helpt de cardiale integriteit te behouden. Blootstelling van het peptide aan knaagdierharten tijdens een hartaanval leek te helpen bij het voorkomen van celdood van cardiomyocyten. Jankoski et al. suggereerden dat chronische blootstelling aan Oxytocine (Endopituitrina) mogelijk de ontwikkeling van gedilateerde cardiomyopathie in een laat stadium kan aanpakken.

Het lijkt ook te helpen bij het voorbereiden van cardiale stamcellen voor “weefselregeneratie door directe differentiatie, secretie van beschermende en cardiomyogene factoren, en/of hun fusie met beschadigde cardiomyocyten.” Verder lijkt het gevallen van hartschade door diabetes bij muizen te verminderen. De vetophoping bij deze muizen zou met 19% zijn verminderd en de nuchtere glucosespiegel met ongeveer 23%. Oxytocine (Endopituitrina) lijkt de insulineresistentie bij de dieren te verhogen, mogelijk door juiste systolische en diastolische functies te herstellen ten opzichte van controledieren, wat leidt tot verminderde cardiomyocytenhypertrofie, fibrose en apoptose.[5] Het lijkt ook te beschermen tegen ischemische schade in andere weefsels buiten het hart. Studies bij ratmodellen van priapisme wijzen op een mogelijke werking van Oxytocine (Pitocin) tegen ischemie-reperfusieschade door vermindering van stikstofmonoxide-niveaus.

Oxytocine en Diabetes

Het peptide lijkt de glucoseopname van skeletspieren te verbeteren door de insulinegevoeligheid te verhogen. Het kan daarnaast het vetgebruik, dyslipidemie en vermindering van vetmassa ondersteunen. Er is ook gesuggereerd dat een tekort aan oxytocine correleert met lichaamsmassa, ongeacht externe factoren, wat wijst op de rol ervan in energiehomeostase.[6] Oxytocine lijkt invloed te hebben op insuline, glucose en lichaamssamenstelling bij obese muizen, maar niet bij magere muizen. Onderzoekswaarnemingen suggereren dat het peptide mogelijk alleen onder bepaalde omstandigheden effect heeft; zo lijkt de achtergrond van diabetes andere effecten te veroorzaken in diabetesmodellen vergeleken met controles. Volgens Barengolts: “circulerend oxytocine is lager bij type 2 diabetes vergeleken met normoglycemische proefpersonen en negatief gecorreleerd met geglycosyleerd hemoglobine A1C en insulineresistentie.”

Oxytocine en Cognitieve Prestaties

Maternele deprivatie kan onomkeerbare veranderingen in cognitief en gedragsmatig functioneren veroorzaken. Studies bij muismodellen suggereren dat veranderingen in oxytocine als gevolg van verminderde ouderlijke binding een prominente oorzaak kunnen zijn. Blootstelling aan oxytocine bij maternally deprived muizen leek hormoonniveaus voor neuronale ontwikkeling in de prefrontale cortex te verhogen. Het algemene gedrag leek constant te blijven, maar het cognitieve vermogen werd verbeterd waargenomen in de groep die aan Oxytocine werd blootgesteld.[7] De onderzoekers meenden daarom voldoende grond te hebben om te speculeren dat Oxytocine het leervermogen bij muizen onder stress kan verbeteren.

Oxytocine Peptide Onderzoek en Angst

Het hormoon is onderzocht op zijn potentiële vermogen om angst en depressie te verminderen. De genetische polymorfismen in het Oxytocine (Endopituitrina)-receptorgen worden in verband gebracht met angststoornissen en hechtingsproblemen. Dieren die chronisch angstig gedrag vertonen, hebben ook epigenetische veranderingen in de Oxytocine-receptor laten zien.[8] Dit wijst op een mogelijk compenserend mechanisme voor pathologisch onderdrukte oxytocineniveaus. Dit suggereert dat angst gedeeltelijk kan worden veroorzaakt door verminderde oxytocinesignalering.

Oxytocine en Honger

Onderzoek naar een aandoening die wordt gekenmerkt door ongecontroleerde eetlust heeft gesuggereerd dat ten minste een deel van de pathologie het gevolg kan zijn van verhoogde onderdrukking van Oxytocine (Pitocin)-signalering.[9] Daarom is gesuggereerd dat Oxytocine (Endopituitrina) mogelijk de toestand van honger in het organisme en het voedingsgedrag kan reguleren.

Oxytocine en Oude Spieren

Oxytocine lijkt ook spieronderhoud te reguleren. Leeftijdsgebonden vermindering van molecuulniveaus lijkt te leiden tot spierverlies (sarcopenie). Het onderzoek uitgevoerd in Berkeley suggereert dat zowel de bloedspiegels van het peptide als de receptoren ervan op spierstamcellen na verloop van tijd afnemen. Exogene blootstelling aan Oxytocine lijkt spieren in staat te stellen veel van hun potentieel te herstellen. Volgens Elabd, een van de auteurs van de studie, was “het herstel van spieren bij de oude muizen ongeveer 80%” vergeleken met jongere muizen nadat Oxytocine was toegediend.[10] Daarom kan het mogelijk verder worden onderzocht in relatie tot orgaandegeneratie, aangezien het disfunctie mogelijk vertraagt.

Oxytocine en Regulatie van Neurotransmitters

Oxytocine wordt verondersteld zich te binden aan G-eiwitgekoppelde receptoren, wat intracellulaire calciumspiegels kan verhogen en daardoor mogelijk neurotransmissie en excitatie reguleert.[11] Verder kan de potentiële invloed van Oxytocine op de hersenen zich uitstrekken tot neurogenese en synaptische plasticiteit, wat invloed kan hebben op de complexe vorming en functie van neurale circuits. De aanwezigheid van Oxytocine-receptoren in verschillende typen neurale cellen wijst op een brede potentiële invloed van het peptide, mogelijk door het gedrag van neurale voorlopercellen te moduleren en het lot van deze cellen te beïnvloeden. Oxytocine kan ook nieuw gevormde neurale circuits beïnvloeden door de dynamiek van neurotransmitters zoals glutamaat en gamma-aminoboterzuur (GABA) te moduleren, die respectievelijk de belangrijkste exciterende en remmende signalen van de hersenen vormen.

Op synaptisch niveau lijken de effecten van Oxytocine uiteen te lopen, waarbij het in sommige contexten mogelijk de afgifte van neurotransmitters versterkt en in andere vermindert. Deze dubbele werking kan de potentiële rol van Oxytocine weerspiegelen bij het moduleren van de balans tussen excitatie en inhibitie binnen neurale circuits, een balans die cruciaal wordt geacht voor het behouden van de functionele integriteit van de hersenen. Dergelijke modulatie kan zich manifesteren door veranderingen in de afgifte van neurotransmitters of veranderingen in membranen, die indirect neuronale prikkelbaarheid en de stroom van neurale informatie beïnvloeden. De interacties van Oxytocine met gliacellen, zoals astrocyten, maken de rol ervan in neurotransmitterdynamiek nog complexer en suggereren een bredere regulerende invloed die verder reikt dan neuronen naar de ondersteunende omgeving die synaptische verbindingen onderhoudt en ondersteunt. Deze interactie kan de synaptische plasticiteit en de algehele functie van neurale circuits beïnvloeden en biedt inzicht in de complexe regulerende rollen die Oxytocine mogelijk speelt binnen het neurale ecosysteem.

Oxytocine en Seksueel Gedrag

Er wordt verondersteld dat Oxytocine seksueel gedrag mogelijk beïnvloedt door de dopamineactiviteit te moduleren in delen van het centrale zenuwstelsel die als integraal onderdeel van het beloningssysteem worden beschouwd, met name het ventrale tegmentale gebied (VTA) en de nucleus accumbens.[12] Meer specifiek kan het peptide de afgifte van dopamine versterken of de responsiviteit van dopamine-afgevende neuronen verhogen. Dergelijke veranderingen in dopaminerge activiteit kunnen mogelijk het seksuele verlangen verhogen en de perceptie van beloning ondersteunen, waardoor het een rol speelt in anticiperend gedrag geassocieerd met paring en copulatie.

De interactie tussen Oxytocine en deze neuronen kan een cascade van biologische gebeurtenissen in gang zetten die leidt tot een aanzienlijke afgifte van dopamine in de nucleus accumbens. Een onderdeel van deze cascade kan de productie van stikstofmonoxide binnen het VTA omvatten, wat wijst op een complexe interactie tussen Oxytocine, dopamine en stikstofmonoxide in deze context.

Verder kan Oxytocine ook indirect invloed uitoefenen op dopaminegehalten in andere hersengebieden, zoals de hippocampus en amygdala, en zo bijdragen aan zijn veelzijdige rol bij gedragsmodulatie. Deze indirecte effecten kunnen de activiteit reguleren van neuronen die glutamaat of GABA afgeven, neurotransmitters die vervolgens de activiteit van dopaminerge neuronen in het VTA en de nucleus accumbens kunnen beïnvloeden. Een dergelijk mechanisme onderstreept de complexe en mogelijk wijdverspreide invloed van Oxytocine op hersenfuncties die verband houden met seksueel gedrag.

Disclaimer

De genoemde producten zijn niet bedoeld voor menselijke of dierlijke consumptie. Research chemicals zijn uitsluitend bedoeld voor laboratoriumexperimenten en/of in-vitrotesten. Elke vorm van lichamelijke toediening is strikt verboden volgens de wet. Alle aankopen zijn beperkt tot erkende onderzoekers en/of gekwalificeerde professionals. Alle informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden.

Referenties

Gouin JP, Carter CS, Pournajafi-Nazarloo H, Glaser R, Malarkey WB, Loving TJ, Stowell J, Kiecolt-Glaser JK. Marital behavior, oxytocin, vasopressin, and wound healing. Psychoneuroendocrinology. 2010 Aug;35(7):1082-90. doi: 10.1016/j.psyneuen.2010.01.009. Epub 2010 Feb 9. PMID: 20144509; PMCID: PMC2888874.
Kiecolt-Glaser JK, Loving TJ, Stowell JR, Malarkey WB, Lemeshow S, Dickinson SL, Glaser R. Hostile marital interactions, proinflammatory cytokine production, and wound healing. Arch Gen Psychiatry. 2005 Dec;62(12):1377-84. doi: 10.1001/archpsyc.62.12.1377. PMID: 16330726.
Reiss AB, Glass DS, Lam E, Glass AD, De Leon J, Kasselman LJ. Oxytocin: Potential to mitigate cardiovascular risk. Peptides. 2019 Jul;117:170089. doi: 10.1016/j.peptides.2019.05.001. Epub 2019 May 18. PMID: 31112739.
Wang P, Wang SC, Yang H, Lv C, Jia S, Liu X, Wang X, Meng D, Qin D, Zhu H, Wang YF. Therapeutic Potential of Oxytocin in Atherosclerotic Cardiovascular Disease: Mechanisms and Signaling Pathways. Front Neurosci. 2019 May 21;13:454. doi: 10.3389/fnins.2019.00454. PMID: 31178679; PMCID: PMC6537480.
Plante E, Menaouar A, Danalache BA, Yip D, Broderick TL, Chiasson JL, Jankowski M, Gutkowska J. Oxytocin treatment prevents the cardiomyopathy observed in obese diabetic male db/db mice. Endocrinology. 2015 Apr;156(4):1416-28. doi: 10.1210/en.2014-1718. Epub 2015 Jan 6. PMID: 25562615.
Ding C, Leow MK, Magkos F. Oxytocin in metabolic homeostasis: implications for obesity and diabetes management. Obes Rev. 2019 Jan;20(1):22-40. doi: 10.1111/obr.12757. Epub 2018 Sep 25. PMID: 30253045; PMCID: PMC7888317.
Dayi A, Kiray M, Sisman A, Ozbal S, Baykara B, Aksu I, Uysal N. Dose dependent effects of oxytocin on cognitive defects and anxiety disorders in adult rats following acute infantile maternal deprivation stress. Biotech Histochem. 2019 Oct;94(7):469-480. doi: 10.1080/10520295.2018.1528384. Epub 2019 May 20. PMID: 31104534.
Ziegler C, Dannlowski U, Bräuer D, Stevens S, Laeger I, Wittmann H, Kugel H, Dobel C, Hurlemann R, Reif A, Lesch KP, Heindel W, Kirschbaum C, Arolt V, Gerlach AL, Hoyer J, Deckert J, Zwanzger P, Domschke K. Oxytocin receptor gene methylation: converging multilevel evidence for a role in social anxiety. Neuropsychopharmacology. 2015 May;40(6):1528-38. doi: 10.1038/npp.2015.2. Epub 2015 Jan 7. PMID: 25563749; PMCID: PMC4397412.
Atasoy D, Betley JN, Su HH, Sternson SM. Deconstruction of a neural circuit for hunger. Nature. 2012 Aug 9;488(7410):172-7. doi: 10.1038/nature11270. PMID: 22801496; PMCID: PMC3416931.
Elabd C, Cousin W, Upadhyayula P, Chen RY, Chooljian MS, Li J, Kung S, Jiang KP, Conboy IM. Oxytocin is an age-specific circulating hormone that is necessary for muscle maintenance and regeneration. Nat Commun. 2014 Jun 10;5:4082. doi: 10.1038/ncomms5082. PMID: 24915299; PMCID: PMC4512838.
Bakos, Jan et al. “Molecular Mechanisms of Oxytocin Signaling at the Synaptic Connection.” Neural plasticity vol. 2018 4864107. 2 Jul. 2018, doi: 10.1155/2018/4864107
Melis, Maria Rosaria, and Antonio Argiolas. “Oxytocin, Erectile Function and Sexual Behavior: Last Discoveries and Possible Advances.” International journal of molecular sciences vol. 22,19 10376. 26 Sep. 2021, doi: 10.3390/ijms221910376

Alle bestellingen worden dezelfde dag verzonden indien geplaatst vóór 12:00 PST.

Dit product is uitsluitend bedoeld voor onderzoek/laboratoriumgebruik. Menselijk of dierlijk gebruik en/of consumptie is strikt verboden volgens de wet. Alleen gekwalificeerde en erkende professionals mogen deze producten hanteren. Alle informatie op Biotech Peptiden is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Raadpleeg onze algemene voorwaarden voor meer details.

Dr. Usman

Dr. Usman (BSc, MBBS, MaRCP) voltooide zijn medische studie aan het Royal College of Physicians in Londen. Hij is een gepassioneerd onderzoeker met meer dan 30 publicaties in internationaal erkende peer-reviewed tijdschriften. Dr. Usman heeft gewerkt als onderzoeker en medisch consultant voor gerenommeerde farmaceutische bedrijven zoals Johnson & Johnson en Sanofi.